II SAB/Gl 21/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2012 r. sprawy ze skargi W. G. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie udostępnienia danych z operatu ewidencji gruntów i budynków oddala skargę. Pismem z dnia 22 marca 2012 r. W. G. domagał się nałożenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na organ administracji publicznej grzywny na podstawie art. 154 § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U.2012 r. poz. 270 - dalej zwanej p.p.s.a). W szczególności wniósł on o nałożenie grzywny na pracownika Urzędu Miejskiego w B. B. R. Z uzasadnienia skargi należy wnosić, że skarżący od dłuższego już czasu stara się ustalić numer ewidencyjny działki, na której mieszkał jego dziadek ze strony matki oraz numer księgi wieczystej urządzonej dla tej nieruchomości. Działania te W. G. podjął celem ubiegania się o odzyskanie nieruchomości zamieszkiwanej niegdyś przez jego dziadka. Z ustaleń organu wynika, że dom znajdujący się na tej nieruchomości został jednakowoż zburzony, a gruntem tym władają inne podmioty. Aby dotrzeć do informacji dotyczących przedmiotowej nieruchomości, skarżący domagał się okazania mu archiwalnej mapy ewidencyjnej z naniesionymi numerami porządkowymi budynków, na której - jego zdaniem - winny być umieszczone także numery ksiąg wieczystych założonych dla tych nieruchomości. W toku tych starań uzyskał on jednak tylko numer nowej księgi wieczystej urządzonej dla przedmiotowej nieruchomości, nie udostępniono mu natomiast informacji dotyczącej numeru poprzedniej księgi wieczystej, czy LWH w których widniałyby wpisy dotyczące praw przysługujących dziadkowi do przedmiotowej działki. W trakcie jednej z wizyt w Wydziale Geodezji i Kartografii Urzędu Miejskiego w B., która miała miejsce w dniu 7 marca (prawdopodobnie 2012 r.), skarżący zobaczył – jak podaje - kilkumetrowe mapy archiwalne, na których odnalazł bez trudu dom przy ul. [...], gdzie mieszkał jego ojciec. Natomiast dziadek ze strony matki, którego domu poszukiwał zamieszkiwał w odległości 10 minut pieszo od tego budynku. Przeglądając mapę pochodzącą z okresu wojennego zwrócił on jednocześnie uwagę, że były na niej naniesione numery domów. W. G. następnie podał, że wnioskiem z dnia 9 lutego 2011r. zwrócił się do jednej z urzędniczek o podanie mu numeru księgi wieczystej urządzonej dla działki, gdzie znajdował się budynek dziadka oznaczony numerem [...]. Zamiast tego uzyskał on jednak wyrys z archiwalnej mapy ewidencyjnej, na której nie zostały naniesione numery budynków, nie uzyskał także poszukiwanej informacji dotyczącej numeru "starej księgi wieczystej". W ocenie skarżącego działania podejmowane w jego sprawie przez urzędników Urzędu Miasta w B. miały na celu uniemożliwienie mu uzyskania niezbędnych informacji pozwalających na podjęcie działań zmierzających do odzyskania nieruchomości dziadka, która prawdopodobnie została bezprawnie zbyta innej osobie. Z pozostałej części uzasadnienia skargi wynika, że pismem z dnia 14 lutego 2012 r. skarżący wystąpił do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z zażaleniem na bezczynność organu. Pismo to organ nadzoru potraktował jako skargę na niewłaściwą obsługę skarżącego przez pracownika Wydziału Geodezji i Kartografii U.M. w B. i w związku z tym zostało ono przekazane do załatwienia według właściwości Prezydentowi Miasta B. Pismem z dnia 13 marca 2012 r., sygnowanym przez Zastępcę Prezydenta Miasta B., udzielono mu odpowiedzi na tę skargę wskazując, że złożony w dniu 9 lutego 2011 r. wniosek o udostępnienie mapy archiwalnej został zrealizowany. W piśmie tym wyjaśniono jednocześnie, że Prezydent Miasta B. nie jest w stanie podać poszukiwanej przez skarżącego informacji dotyczącej numeru zamkniętej księgi wieczystej (LWH), bowiem informacje takie nie są gromadzone w rejestrach prowadzonych przez podległe mu służby. LWH dla nieruchomości, na której stał budynek oznaczony jako [...] można natomiast ustalić w toku analizy dokumentacji znajdującej się w Sądzie Rejonowym w B. W przypadku udostępnienia przez Sąd zamkniętych wykazów hipotecznych analizę taką winien jednak przeprowadzić adwokat lub uprawniony geodeta. Odnosząc się do meritum skargi organ stwierdził zaś, że nieprawdziwe były zawarte w niej twierdzenia dotyczące ukrywania przez pracowników Wydziału Geodezji i Kartografii map archiwalnych, bowiem mapy katastru austriackiego, jak i sporządzone na ich podstawie powojenne mapy ewidencyjne nie zawierają numerów porządkowych budynków. Dopiero w latach 60 – tych zweryfikowano numery porządkowe nieruchomości i na jej podstawie opracowano nowe nazewnictwo ulic i nowe numeracje budynków dla obrębu [...]. Z dokumentu pochodzącego z tego okresu wynika zaś, że oznaczenie [...] zostało zamienione na ul. [...]. Aktualnie adres ten jednak nie istnieje, bowiem ul. [...] została przecięta trasą szybkiego ruchu. Wreszcie Zastępca Prezydenta Miasta B. stwierdził, że B. R., na którą złożona została skarga nie miała ze skarżącym bezpośredniego kontaktu, a jedynie podpisała wydaną mu mapę. W odpowiedzi na skargę Zastępca Prezydenta Miasta B., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta, wniósł o jej odrzucenie ewentualnie jej oddalenie. Uzasadniając pierwsze z tych żądań organ wskazał, że wniosek skarżącego z dnia 9 lutego 2011 r. dotyczący ukarania organu i jego pracownika nie mieści się w katalogu spraw objętych kognicją sądów administracyjnych i z tego powodu skarga winna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. , poz. 270 – dalej zwanej p.p.s.a.). Ponadto organ wskazał, że wyrokiem z dnia 22 grudnia 2011 r., II SAB/Gl 24/11, WSA w Gliwicach oddalił już skargę W. G. na "przewlekłość, bezczynność i zatajenie map geodezyjnych", a przedmiotem aktualnie wniesionej skargi była również kwestia załatwienia wniosku skarżącego z dnia 9 lutego 2011 r. dotyczącego nabycia mapy ewidencyjnej z rejonu ul. [...]. Tym samym sprawa będąca przedmiotem niniejszej skargi została już prawomocnie osądzona, a zatem zaistniała przesłanka odrzucenia skargi wskazana w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Uzasadniając z kolei wniosek o oddalenie skargi organ powtórzył praktycznie argumentację zawartą w skierowanym do skarżącego piśmie z dnia 13 marca 2012 r. W piśmie procesowym z dnia 14 czerwca 2011 r. W. G. udzielił odpowiedzi na wezwanie Sądu dotyczące sprecyzowania przedmiotu skargi. Wskazał, że jego skarga z dnia 22 marca 2012 r. została wniesiona na bezczynność organu w zakresie udostępnienia mu archiwalnej mapy ewidencyjnej dotyczącej działki nr [...] ( winno być [...] - przyp. Sąd). W piśmie tym skarżący odniósł się także do treści udzielonej przez organ odpowiedzi na skargę wskazując, że poprzednio wniesiona przez niego skarga dotyczyła udostępnienia informacji dotyczącej innej działki położonej przy ul. [...] oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], na której znajdował się dom jego drugiego dziadka. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszym rzędzie wskazać należy, że wniesioną skargę należy uznać za dopuszczalną. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4. Wśród tych przypadków mieszczą się zatem skargi na nie stanowiące decyzji administracyjnych bądź zaskarżalnych postanowień akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Tym samym skoro w świetle przepisów zamieszczonych w art. 24 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. 2010, Nr 193, poz. 1287 ze zm.) uznać należy, że skarżący był uprawniony do ubiegania się o udostępnienie mu danych z operatu ewidencyjnego to z tego punktu widzenia wniesioną skargę należy uznać za dopuszczalną. Dodać trzeba, że skarżący wnosząc zażalenie oparte na przepisie art. 37 k.p.a. wyczerpał także tryb wskazany w art. 52 § 1 p.p.s.a. Za pozbawione podstaw prawnych należy uznać także zajęte w odpowiedzi na skargę stanowisko Prezydenta Miasta B. dotyczące zakresu kognicji sądu administracyjnego. Wskazać tutaj należy, że w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przezeń postępowania sąd obok zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. To ostatnie rozstrzygnięcie, które sąd jest zobowiązany zamieścić w wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania pozostaje w związku z unormowaniami zawartymi w ustawie z dnia 20 stycznia 2011 r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa ( Dz. U. Nr 34, poz. 173). Dodać należy, że w oparciu o przepis art.149 § 2 p.p.s.a. sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Powołane przepisy dowodzą zatem w sposób oczywisty braku podstaw do odrzucenia skargi z przyczyn wskazanych przez organ w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a W ocenie składu orzekającego brak było także podstaw dom odrzucenia skargi wniesionej na bezczynność organu w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., a to z uwagi na prawomocny wyroki WSA w Gliwicach z dnia 22 grudnia 2011 r., II SAB/Gl 24/11. Odnosząc się do tej kwestii wskazać należy, że w kontrolowanym postępowaniu nie zachodzi tożsamość przedmiotu sprawy, aczkolwiek rację należy przyznać organowi, iż przed wniesieniem skargi rozstrzygniętej wskazanym wyżej wyrokiem skarżący złożył wniosek z dnia 9 lutego 2011 r. o udostępnienie mu archiwalnej mapy ewidencyjnej, na której przedstawiony został przebieg ul. [...]. Analiza "zażalenia" skarżącego z dnia 14 lutego 2012 r. skierowanego do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. dowodzi jednak, że w opisanym wniosku domagał się on udostępnienia mu archiwalnej mapy ewidencyjnej dla obrębu [...], na której winna być uwidoczniona działka, gdzie był niegdyś był posadowiony budynek jednego z jego dziadków oznaczony numerem porządkowym [...]. Dodać należy, że wniosek ten był znany składowi Sądu orzekającego w sprawie II SAB/Gl 24/11. Skarga rozstrzygnięta tym wyrokiem dotyczyła jednak przewlekłości postępowania dotyczącego udostępnienia informacji o działce nr [...], obręb [...], na której usytuowany był budynek drugiego dziadka skarżącego znajdujący się przy ul. [...]. Skarga W. G. aczkolwiek dopuszczalna nie mogła jednak zostać uwzględniona przez skład Sądu orzekający w niniejszej sprawie. Z uzasadnienia skargi, pisma skarżącego z dnia 28 kwietnia 2012 r., a także z treści jego zażalenia z dnia 14 lutego 2012 r. wywieść należy wniosek, że oczekiwał on od organu uzyskania informacji dotyczącej numeru zamkniętej księgi wieczystej (ewentualnie LWH), w której znajdowały się wpisy dotyczące tytułu prawnego przysługującego jego dziadkowi do działki położonej w obrębie [...], na której był posadowiony budynek oznaczony numerem porządkowym [...]. Żądania takiego skarżący nie sformułował jednak wprost w żadnym ze swoich pism skierowanych do Wydziału Geodezji i Kartografii UM w B. W szczególności nie zawierał go dołączony do skargi wniosek z dnia 9 lutego 2011 r., w którym domagał się on udostępnienia mu archiwalnej mapy ewidencyjnej obejmującej rejon ul. [...]. Tymczasem unormowania zawarte w art. 24 ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nakazują staroście ( w tym także prezydentowi miasta na prawach powiatu) udostępnianie informacji zawartych w operacie ewidencyjnym w formie wypisów z rejestrów, kartotek i wykazów tego operatu, a także wyrysów z mapy ewidencyjnej na wniosek osoby zainteresowanej. Informacje te są co do zasady jawne ( art. 24 ust. 2 ustawy). Każdy może zatem żądać ich udostępnienia, a powyższe nie dotyczy tylko informacji zawierających dane osobowe zamieszczane w operacie (art. 24 ust. 4 ustawy), które udostępnia się jedynie podmiotom wskazanym w ust. 5 tego artykułu. W oparciu o te ustalenia stwierdzić należy, że podniesiony przez skarżącego zarzut bezczynności organu nie znalazł potwierdzenia w przedłożonych Sądowi dokumentach sprawy. O bezczynności organu można bowiem mówić jedynie wówczas gdy skierowane przez stronę podanie nie zostało przez organ rozpoznane, pozytywnie bądź negatywnie, w przewidzianym prawem terminie. Wskazać też trzeba, że w załatwieniu wniosku z dnia 9 lutego 2011 r. skarżącemu udostępniono wyrys z ewidencyjnej mapy archiwalnej, na której widnieje położona w sąsiedztwie ul. [...] działka oznaczona numerem ew. [...], którego to wyrysu się domagał. Wyrys ten, co jest w sprawie bezsporne, skarżący uzyskał w dniu złożenia wniosku. Sąd nie może odnieść się natomiast do kwestii odmowy udostępnienia skarżącemu innej (starszej mapy) pochodzącej prawdopodobnie z katastru austriackiego, bowiem wniosek o jej udostępnienia nie został przez niego złożony. Z poczyniony przez Sąd ustaleń wynika ponadto, że skarżący mimo, iż nie skierował wprost do organu wniosku o udzielenie mu opisanej w skardze informacji dotyczącej numeru zamkniętej księgi wieczystej to jednak w piśmie z dnia 13 marca 2012 r. podpisanym przez Zastępcę Prezydenta Miasta B. otrzymał on stosowne wyjaśnienie dotyczące sposobu w jaki może dotrzeć do interesujących go informacji. W udzielonej skarżącemu odpowiedzi w szczególności wskazano, że w służby podległe Prezydentowi Miasta B. nie dysponują informacjami pozwalającymi na ustalenie numeru zamkniętej księgi wieczystej (LWH) zawierającej dane dotyczące działki zabudowanej budynkiem oznaczonym jako [...]. Wskazano w nim jednakże numer ewidencyjny interesującej skarżącego działki ([...]) widniejący na mapie wydanej skarżącemu w załatwieniu jego wniosku z dnia 9 lutego 2011 r. W świetle przedstawionych rozważań brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi na bezczynność organu, a co zatem idzie na uwzględnienie nie zasługiwał także wniosek skarżącego o ukaranie organu grzywną. W tym stanie rzeczy skarga podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.