II SAB/Gl 21/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2015 r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Prezydenta Miasta D. w przedmiocie egzekucji w sprawie bezpiecznego użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę. Pismem z dnia 5 maja 2015 M. B. zam. [...] w D., działając w we własnym imieniu złożył skargę na bezczynność Prezydenta Miasta D. w przedmiocie wniosku z dnia 20 marca 2015 r. w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym "zapewnienia bezpiecznego użytkowania budynku w D. przy ul. [...]. W swej skardze domaga się: - stwierdzenia bezczynności Prezydenta Miasta D., uzasadniając to okolicznością, iż to ten organ wydał pozwolenie na budowę (zamontowanie indywidualnych kotłów gazowych) w budynku przy ul. [...] w D., - zlecenia organom nadzoru budowlanego podjęcia działań w celu doprowadzenia budynku przy ul. [...] do stanu bezpiecznego użytkowania, - nałożenia na Prezydenta Miasta D. grzywny, za "niczym nieuzasadniony solidaryzm urzędniczy w sytuacji zmierzającej do katastrofy budowlanej". Jak się wydaje, z treści pisma wynika, iż skarżącemu chodzi o brak podjęcia działań przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w D. we wskazanym zakresie. W ocenie M. B. "PINB nie podjął działania (nie wydał decyzji) rozzuchwalony przyzwoleniem organów wyższej instancji". W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta D. wskazał, iż nie jest w stanie odnieść się do pism skarżącego. Do kompetencji organu wykonawczego gminy nie należy bowiem zapewnianie bezpiecznego użytkowania budynku. Przed tym organem nie toczy się również żadne postępowanie egzekucyjne w wyżej wymienionej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4, to jest wówczas, gdy organy administracyjne mają obowiązek wydania decyzji, postanowień (na które służy zażalenie, kończących postępowanie administracyjne lub rozstrzygających sprawę co do jej istoty) bądź innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Stosownie do art. 149 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednak o uwzględnieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można mówić nie tylko wówczas, gdy sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 zdanie drugie sąd, uwzględniając skargę, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a stosownie do art. 149 § 2 w przypadku uwzględnienia skargi, sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny. W konsekwencji, uwzględnieniem skargi w rozumieniu art. 149 jest również stwierdzenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, orzeczenie za www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy wyjaśnić, że w sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sąd administracyjny, na podstawie okoliczności sprawy, a zwłaszcza toku postępowania administracyjnego, ocenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność, czy przewlekłe prowadzenie postępowania oraz na podstawie tej oceny, stosownie do okoliczności sprawy, podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 149 ustawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o bezczynności organu można mówić wówczas, gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy organ nie podjął żadnych czynności, jak i takiej, gdy czynności zostały wprawdzie podjęte, ale organ nie zakończył ich stosownym aktem. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną, czy też niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności. Przypomnieć należy, że instytucja skargi na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, kontrola Sądu zmierza zaś do sprawdzenia, czy istotnie organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku. Oceniając powyższe okoliczności Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 12 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 poz. 267 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako "k.p.a.) organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Stosownie do treści art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy, od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). W myśl natomiast art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Przenosząc powyższe ustalenia na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, iż skarga jest zupełnie niezasadna. Aby mówić o bezczynności organu należy najpierw ustalić, iż organ był zobowiązany do działania. Z treści pism M. B. nie sposób ustalić jego intencji. Przewodniczący II Wydziału tutejszego Sądu wezwał skarżącego do sprecyzowania swego żądania. Skarżący w piśmie z dnia 10 czerwca 2015 r. wskazał, że niedopuszczalne jest używanie kotłów gazowych w pomieszczeniach nie spełniających wymogów co do kubatury. Twierdził również, że "Pracodawca wprowadzony w błąd (wada budowlana na [...] [4] – a jest nim niewątpliwie Prezydent Miasta) winien żądać od odpowiedzialnego organu (PINB D.) działań leżących w jego kompetencji" [...]. Reasumując należy przyjąć, iż skarżący domaga się od Prezydenta Miasta D. podjęcia działań, co do spraw leżących w kompetencji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Ale nawet ten ostatni nie prowadzi, żadnego postępowania egzekucyjnego w sprawie "zapewnienia bezpiecznego użytkowania budynku w D. przy ul. [...]". Biorąc pod uwagę wymienione wyżej okoliczności należało orzec jak w sentencji. W związku z tym, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.