II SAB/Gl 215/24
PostanowienieWSA w Gliwicach2025-01-07
Skład orzekający: Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna, jeśli organ wydał decyzję merytoryczną po wniesieniu ponaglenia, a przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego?Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu administracji publicznej podlega odrzuceniu, jeśli została wniesiona po tym, jak organ zakończył postępowanie wydaniem decyzji merytorycznej. Wniesienie skargi po ustaniu stanu bezczynności stanowi przeszkodę do merytorycznego rozpoznania skargi przez sąd administracyjny.Stan faktyczny
Stowarzyszenie wniosło skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach w zakresie rozpoznania odwołania od decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań. Skarga została poprzedzona ponagleniem. Kolegium wniosło o jej odrzucenie lub oddalenie, wskazując, że wydało decyzję uchylającą decyzję pierwszoinstancyjną jeszcze przed wniesieniem skargi do sądu. Sąd uznał skargę za niedopuszczalną.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w M. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach w przedmiocie rozpoznania odwołania od decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.
Pismem z 19 października 2024 r., nadanym 24 października 2024 r. w placówce pocztowej, Stowarzyszenie [...] z siedzibą w M. (dalej "Stowarzyszenie") wniosło skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej "Kolegium") w zakresie rozpoznania odwołania od decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia.
Stowarzyszenie zarzuciło Kolegium brak podjęcia jakichkolwiek czynności w sprawie odwołania od decyzji Wójta Gminy B. z 2 maja 2023 r., znak [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia pn. "Posadowienie wytwórni masy bitumicznej o wydajności nominalnej do 320 Mg/h, na działkach [...], [...], obręb [...] M., gmina B., powiat [...], województwo [...]".
Skarga została poprzedzona wniesieniem 18 października 2024 r. ponaglenia, skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie w razie nieuzupełnienia jej braków formalnych, a na wypadek uzupełnienia braków formalnych – o jej oddalenie jako bezzasadnej. Kolegium wyjaśniło, że po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją z 21 października 2024 r., nr [...] orzekło uchylić zaskarżoną decyzję pierwszoinstancyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Zatem jeszcze przed wniesieniem skargi na bezczynność, sprawa, której skarga dotyczy, została zakończona ostateczną decyzją Kolegium z 21 października 2024 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Stosownie do art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej "p.p.s.a."), sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo
do dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (§ 1 pkt 1-3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określone w pkt 1-5a tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Pojęcia bezczynności i przewlekłości zdefiniowane zostały w art. 37 § 1 pkt 1
i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
(t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.; dalej "k.p.a."). Bezczynność oznacza niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. Z kolei przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne
do załatwienia sprawy. Organ zatem pozostaje w bezczynności, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód.
W rozpoznawanej sprawie Stowarzyszenie pismem z 19 października 2024 r. (nadanym 24 października 2024 r.) wywiodło skargę na bezczynność Kolegium w zakresie rozpoznania odwołania od decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. Z akt administracyjnych sprawy oraz informacji zawartej w odpowiedzi na skargę wynika, że 21 października 2024 r. Kolegium wydało decyzję, w której orzekło uchylić w całości zaskarżoną decyzję Wójta Gminy B. nr [...]. Z zestawienia powyższych dat wynika, że skarga na bezczynność Kolegium została wniesiona po wydaniu decyzji ostatecznej, czyli po ustaniu stanu bezczynności organu.
Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.
Rozpoznając skargę w przedmiotowej sprawie Sąd w pełni aprobuje powyższy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w przywołanej uchwale. Skoro Stowarzyszenie wniosło skargę na bezczynność po wydaniu decyzji przez organ (po załatwieniu sprawy), należało uznać, że stanowi to przeszkodę do stwierdzenia bezczynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.
Na podstawie art. 222 p.p.s.a., który stanowi, że nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu, Sąd odstąpił od wezwania Stowarzyszenia o wpis sądowy.
Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w postanowieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 25.07.2026. · Źródło