II SAB/Gl 23/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami kraju p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu [...] r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęło pismo A. B., w którym wniosła o wydanie postanowienia w sprawie związanej z uzyskaniem prawa do rekompensaty za pozostawioną nieruchomość poza granicami kraju. Na wezwanie Sądu A. B. w piśmie z dnia [...]r. oświadczyła, że powyższe pismo stanowi skargę na bezczynność Wojewody [...]. W związku z powyższym Sąd przekazał skargę A. B. Wojewodzie [...], celem nadania jej biegu stosownie do treści art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Organ przekazał Sądowi skargę A. B. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w dniu [...]r. (data wpływu do Sądu). Na podstawie zarządzenia z dnia [...] r. wezwano skarżącą do wykazania, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożyła w trybie art. 37 k.p.a. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewodę [...] do organu administracji publicznej wyższego stopnia, tj. do Ministra Skarbu Państwa. Dla dokonania powyższej czynności wyznaczono siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej w dniu [...] r. W piśmie z dnia [...] r. skarżąca oświadczyła, że nie złożyła zażalenia w trybie art. 37 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powołanego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 64, poz. 565), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który w ocenie strony skarżącej pozostaje w bezczynności. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wystąpiła w trybie art. 37 k.p.a. do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad Wojewodą [...], tj. do Ministra Skarbu Państwa z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Wobec powyższego, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.