II SAB/Gl 238/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Kędzierska po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Śląskiego w przedmiocie przekazania zażalenia w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 grudnia 2025 r. B. G. (dalej jako: skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Śląskiego w sprawie przekazania jej zażalenia na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 27 października 2025 r. nr [...] w sprawie zawieszenia postępowania wznowieniowego dotyczącego budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu skargi wskazała, że zgodnie z zawiadomieniem Wojewody Śląskiego z dnia 30 października 2025 r. powyższe zażalenie zostało przekazane do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jednakże według informacji z dnia 11 grudnia 2025 r., uzyskanej przez jej pełnomocnika, zażalenie nie zostało przekazane do tego dnia do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że przyczyną opóźnienia w przekazaniu Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego zażalenia skarżącej na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 27 października 2025 r. był błąd portalu obsługującego e-doręczenia. Podniósł, że akta sprawy, w tym zażalenie, zostały wysłane Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego na jego adres do doręczeń elektronicznych, zgodnie z regulacją art. 39 § 1 k.p.a. Po ustaleniu przyczyny błędu wysyłki i ponownej próbie przekazania akt sprawy wraz z zażaleniem, organ otrzymał potwierdzenie odebrania akt przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w dniu 12 grudnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a ww. przepisu. Kwestia dopuszczalności skargi na bezczynność i na przewlekłe prowadzenie postępowania po zakończeniu przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego była przedmiotem uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uchwale z 22 czerwca 2020 r. wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Z uzasadnienia ww. uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21 stwierdził, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Śląskiego w przedmiocie przekazania zażalenia w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę została wniesiona w dniu 16 grudnia 2025 r. Wobec tego skarżący wniósł skargę już po przekazaniu zażalenia organowi odwoławczemu w dniu 12 grudnia 2025 r., a zatem już po ustaniu stanu bezczynności w tej sprawie. W konsekwencji, skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.