II SAB/Gl 238/26
PostanowienieWSA w Gliwicach2026-07-22
Skład orzekający: Sędzia WSA Stanisław Nitecki
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego jest dopuszczalna, jeśli skarżący nie wniósł wcześniej ponaglenia do organu wyższego stopnia, a postępowanie zostało zakończone wydaniem decyzji ostatecznej?Ratio decidendi
Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest niedopuszczalna, jeśli skarżący nie poprzedził jej wniesieniem ponaglenia do organu wyższego stopnia. Ponadto, jeśli postępowanie zostało już zakończone wydaniem decyzji ostatecznej, skarga na bezczynność lub przewlekłość nie może być merytorycznie rozpoznana przez sąd administracyjny.Stan faktyczny
Skarżąca wniosła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Śląskiego w sprawie zasiłku rodzinnego za lata 2018/2019. Skarżąca nie wykazała, aby przed wniesieniem skargi złożyła ponaglenie do organu wyższego stopnia. Postępowanie zostało zakończone wydaniem decyzji ostatecznej przez Wojewodę Śląskiego w dniu 19 lipca 2019 r.Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, , , po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Śląskiego w przedmiocie zasiłku rodzinnego (lata 2018/2019) p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.
Pismem z dnia 2 kwietnia 2026 r. A. K. (dalej: skarżąca), wniosła do tut. Sądu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Śląskiego (dalej: organ) w sprawie dotyczącej zasiłku rodzinnego na okres w latach 2018/2019.
Z nadesłanych akt administracyjnych sprawy oraz informacji udzielonej przez organ wynika, że skarżąca nie poprzedziła skargi złożonej do tut. Sądu ponagleniem do organu wyższego stopnia.
Pismem z dnia 5 czerwca 2026 r. wezwano skarżącą do wskazania, czy przed wniesieniem skargi do sądu wniosła ponaglenie do organu wyższego stopnia pod rygorem uznania, że ponaglenie takie nie zostało złożone. W piśmie z dnia
3 lipca 2026 r. skarżąca wskazała szereg nowych okoliczności, dotyczących przedmiotowej sprawy i załączyła do niego dodatkowe dokumenty, jednakże nie wykazała, że złożyła ponaglenie w niniejszej sprawie.
Ponadto Wojewoda Śląski wydał w przedmiotowej sprawie decyzję z dnia 19 lipca 2019 r. Nr [...] (postępowanie: [...]).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Stosownie do treści art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W zakresie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, powołane przepisy uzupełnia art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowiąc, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.
Przywołane regulacje kreują obowiązek wyczerpania środka zaskarżenia przewidzianego w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.), który służył skarżącemu
w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.)
i przewidują ponaglenie, jako właściwy środek zaskarżenia poprzedzający skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 52 § 2 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a.).
Skarżąca składając niniejszą skargę do sądu administracyjnego nie wyczerpała przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia i nie dochowała wymogu z art. 52 § 2 p.p.s.a. (vide: informacja zawarta w piśmie organu z dnia 2 czerwca 2026 r.).
Ponadto, zgodnie z uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego: sygn. akt II OPS 5/19 z 22 czerwca 2020 r. i II OPS 1/21 z 7 marca 2022 r. (publ. w CBOSA) wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skoro zatem skarżąca pismem z 2 kwietnia 2026 r. wniosła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, co miało miejsce już po wydaniu przez ten organ decyzji z dnia 19 lipca 2019 r. nr [...]
i uzyskaniu przez nią przymiotu ostateczności, to należało uznać, że skarga ta była niedopuszczalna.
Uwzględniając powyższe, stosownie do regulacji zawartej art. 58 § 1 pkt 6
i § 3 p.p.s.a., Sąd, orzekł jak w sentencji postanowienia.
Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są
w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 13.09.2026. · Źródło