II SAB/Gl 243/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Kędzierska po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty C. na bezczynność Wójta Gminy L. w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Pismem z 12 listopada 2024 r. (nadanym w placówce pocztowej tego samego dnia) Starosta C. (dalej "skarżący") wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy L. w zakresie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. Skarga została poprzedzona wniesieniem 28 sierpnia 2024 r. (data nadania w placówce pocztowej) ponaglenia skierowanego do Wójta Gminy L. . W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy L. wniósł o odrzucenie przedmiotowej skargi w całości z uwagi na jej niedopuszczalność, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). W uzasadnieniu wskazał, że 7 listopada 2024 r. wydano decyzję o sygn. [...] uchylającą decyzję znak [...] z 31 sierpnia 2022 r. i zatwierdzającą podział: nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa oraz nieruchomości stanowiących własność Gminy L. . Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący pismem z 12 listopada 2024 r. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy L. w zakresie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości. Z akt administracyjnych sprawy oraz z odpowiedzi na skargę wynika, że 7 listopada 2024 r. Wójt Gminy L. wydał decyzję, w której postanowił uchylić swoją decyzję z 31 sierpnia 2022 r. znak [...] w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości (punkt 1 decyzji) oraz zatwierdził podział nieruchomości (punkt 2 decyzji). Decyzja została nadana tego samego dnia, natomiast skarżący odebrał ją 13 listopada 2024 r. Z zestawienia powyższych dat wynika, że skarga na bezczynność organu została wniesiona po wydaniu decyzji, czyli po ustaniu stanu bezczynności organu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność po wydaniu decyzji przez organ (po załatwieniu sprawy), należało zatem uznać, że stanowi to przeszkodę do stwierdzenia bezczynności na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w postanowieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl.