II SAB/Gl 28/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 19 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Wojewody w przedmiocie niewydania zaświadczenia w sprawie decyzji dotyczącej lokalizacji autostrady postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia (...) r. J. R. wystąpił ze skargą na bezczynność Wojewody w przedmiocie niewydania zaświadczenia w sprawie decyzji dotyczącej lokalizacji autostrady. Na podstawie zarządzenia z dnia (...) r. skarżący został wezwany do wykazania, iż przed wniesieniem skargi wystąpił w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego do organu administracji publicznej wyższego stopnia na Wojewodą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. W dniu (...) r. skarżący wniósł do Sądu pismo, w którym oświadczył, iż wniesiona przez niego skarga nie została poprzedzona zażaleniem i w związku z tym wycofuje ją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że J. R. przed wniesieniem skargi nie wystąpił z zażaleniem na niezałatwienie w terminie sprawy do organu wyższego stopnia nad Wojewodą tj. do właściwego w sprawie ministra. Zatem nie wyczerpał przysługującego mu w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia. W oparciu o powyższe, skarga J. R. jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jedynie na marginesie należy zauważyć, iż z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia strona może wystąpić w każdym czasie, a fakt odrzucenia skargi z powodu niedopełnienia tego warunku nie stoi na przeszkodzie ponownemu wystąpieniu ze skargą na bezczynność organu administracji publicznej przez tą samą osobę, jeśli w późniejszym czasie warunek ten zostanie spełniony. Jednocześnie podkreślić wymaga, że oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi nie mogło rodzić żadnych skutków prawnych, gdyż dopiero prawidłowo wniesiona skarga obliguje Sąd do podjęcia dalszych czynności, w tym badania dopuszczalności jej cofnięcia.