II SAB/Gl 28/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Broda po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. F. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie niezałatwienia wniosku o wyłączenie pracownika w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 26 maja 2015 r. W. F. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Wojewody [...] polegającą na nierozpoznaniu wniosku o wyłączenie pracownika prowadzącego postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności prawomocnej decyzji z dnia [...]r., nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, uznając ją za nieuzasadnioną. Jednocześnie poinformował, że postanowieniem z dnia [...] r. Wojewoda [...] odmówił wyłączenia pracownika tutejszego organu z prowadzonego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz., 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Oznacza to, że bezczynność ta może dotyczyć jedynie sytuacji, w których organ nie wydaje decyzji administracyjnych, niektórych postanowień (w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających co do istoty, ponadto wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie) oraz nie podejmuje innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Przepis ten wymienia akty związane z bezczynnością w sposób wyczerpujący, tym samym skarga wniesiona na bezczynność organu administracji publicznej wykraczającą poza ten zakres przedmiotowy określony w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. jest niedopuszczalna i podlegać musi odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że o bezczynności organu możemy mówić wtedy, gdy dotyczy ona aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, zaś taki akt lub czynność charakteryzuje się tym, że podejmowany jest w sprawie indywidualnej i skierowany do oznaczonego podmiotu, dotyczy uprawnień lub obowiązku tego podmiotu, samo natomiast uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są zaś określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego. W rozpoznawanej sprawie skarga W. F. dotyczy bezczynności Wojewody [...] polegającej na nierozpoznaniu wniosku o wyłączenie pracownika prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności prawomocnej decyzji z dnia [...] r. Przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej kpa, które w art. 24 § 1 i 3, art. 26 § 2 oraz art. 27 regulują kwestie wyłączenia pracownika, nie przewidują formy, w jakiej powinno to nastąpić. W doktrynie oraz w orzecznictwie dominuje pogląd, że załatwienie tej sprawy winno przybrać formę postanowienia (vide: B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, wyd. 7, 2005 r., str. 173-175). Postanowienie takie nie kończy jednak postępowania w sprawie, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, jak też nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. Stosownie bowiem do treści art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, jeżeli Kodeks tak stanowi. Taka okoliczność nie zachodzi w przypadku postanowienia w przedmiocie wyłączenia pracownika. Wobec powyższego stwierdzić należy, że skoro niedopuszczalna jest skarga na postanowienie w przedmiocie wyłączenia pracownika lub organu, niedopuszczalna jest także skarga na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku strony o wyłączenie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi jest niedopuszczalne z innych przyczyn, niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a. Skoro skarga W. F. nie mieści się w kategorii spraw z zakresu administracji publicznej, które wymienia art. 3 § 2 p.p.s.a., to tym samym skarga ta jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.