II SAB/Gl 29/07

Dnia 29 października 2007 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kiermaszek (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 października 2007 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Wojewody S. w przedmiocie niewydania zaświadczenia w sprawie dotyczącej lokalizacji autostrady p o s t a n a w i a : umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem z dnia 27 sierpnia 2007 roku skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach – za pośrednictwem Wojewody S. – skargę na bezczynność tego organu polegającą na niezałatwieniu w wymaganym terminie złożonego w dniu 27 lipca 2007 roku wniosku o wydanie zaświadczenia w sprawie dotyczącej lokalizacji autostrady. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podając jednocześnie, iż postanowieniem z dnia (...) roku odmówiono skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej treści, co – w ocenie organu – czyni skargę bezzasadną. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 20 września 2007 roku skarżący został wezwany do podania, czy przed wniesieniem skargi złożył w trybie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia, tj. do właściwego w sprawie ministra w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi oraz do oświadczenia, czy w związku z postanowieniem Wojewody S. z dnia (...) roku – nr (...) o odmowie wydania zaświadczenia, podtrzymuje skargę na bezczynność tego organu. W odpowiedzi na to wezwanie, skarżący dwukrotnie w piśmie procesowym z dnia 6 września 2007 roku oraz 2 października 2007 roku wskazał, iż cofa skargę na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia o żądanej treści. Na uzasadnienie podał, iż po złożeniu skargi do sądu, w dniu 5 września 2007 roku, otrzymał postanowienie, mocą którego odmówiono mu wydania żądanego zaświadczenia. Jednocześnie podniósł, iż wpis sądowy od skargi nie został przez niego uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi należy zatem do czynności dyspozycyjnych strony i jest niedopuszczalne jedynie wówczas, gdy może wywołac skutki, o których mowa w powołanym przepisie. Zdaniem Sądu takie okoliczności w niniejszej sprawie nie zachodzą. Wobec powyższego, cofnięcie skargi uznać należało za w pełni skuteczne W tym stanie rzeczy, Sąd działając na zasadzie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w myśl którego sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania nie orzekano, jako że skarżący takich kosztów nie poniósł.