II SAB/Gl 3/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na bezczynności Prezydenta Miasta S. w przedmiocie niezałatwienia sprawy o wyrejestrowanie pojazdu postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 września 2011 r. D. B. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta S., uzupełnioną pismem z dnia 10 października 2011 r. w sprawie niezałatwienia przez organ administracji wniosku skarżącego o wyrejestrowanie pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 stycznia 2012 r. wzywające skarżącego do wykazania, czy przed wniesieniem skargi do Sądu wystąpił on do organu wyższego stopnia, tj. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z zażaleniem w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 późn. zm. - zwanej dalej KPA) D.B. przesłał pismo procesowe z dnia 2 lutego 2012 r. Z treści tego pisma wynika, że skarżący nie występował z zażaleniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., natomiast zwracał się do Wojewody [...], który – według skarżącego – nakazał organowi ponownie rozpatrzenie sprawy, jednak nie podjęte zostały żadne czynności w sprawie. Do pisma dołączył kopię postanowienia Wojewody [...] przekazującego wniosek o wyrejestrowanie zgodnie z właściwością Prezydentowi Miasta S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) stanowi, że skargę można wnieść do Sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku skargi na bezczynność organu takim środkiem jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 KPA, stąd przed wniesieniem skargi do Sądu należało wystąpić ze wspomnianym zażaleniem do organu wyższego stopnia, którym w niniejszej sprawie jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. Co prawda skarżący w odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 stycznia 2012 r. wyjaśnił, że występował do Wojewody [...] z zażaleniem, niemniej jednak w ocenie Sądu postanowienie, na które powołał się D. B. przesyłając w załączeniu do pisma procesowego z dnia 2 lutego 2012 r. jego kopię, nie zostało wydane w związku z wniesionym zażaleniem. Również z analizy akt administracyjnych nie wynika, aby zażalenie w rozumieniu art. 37 KPA było składane przez skarżącego do jakiegokolwiek organu. Powołanym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda [...] - w trybie art. 65 KPA - przekazał jedynie wniosek skarżącego z dnia 10 lutego 2010 r., skierowany do niewłaściwego organu administracji celem rozpatrzenia zgodnie z właściwością. Na marginesie Sąd pragnie zauważyć, że decyzją z dnia [...] r., nr [...] Prezydenta Miasta S. orzekł zgodnie z wnioskiem strony skarżącej, którą to decyzję skarżący odebrał osobiście w dniu 19 września 2011 r. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić, że wniesiona skarga na bezczynność organu okazała się niedopuszczalna z tej przyczyny, że przed jej wniesieniem strona nie wyczerpała właściwego środka zaskarżenia, a tym samym nie została spełniona przesłanka formalna wskazana w art. 52 § 1 p.p.s.a. Mając to na uwadze Sąd postanowił odrzucić skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.