II SAB/Gl 32/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Artur Żurawik po rozpoznaniu w dniu 7 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie wszczęcia postępowania w sprawie wykonania określonych robót budowlanych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 15 czerwca 2015 r. A. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w sprawie wszczęcia postępowania w sprawie wykonania określonych robót budowlanych. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 lipca 2015 r. skarżący został wezwany do wykazania w terminie 7 dni, że wystąpił z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do organu wyższego stopnia (tj. Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego) w trybie określonym z art. 37 k.p.a. pod rygorem odrzucenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W przypadku skargi zarzucającej organowi bezczynność, tego rodzaju środkiem jest przewidziane w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) zażalenie kierowane do organu wyższego stopnia. Z analizy akt sprawy w tym z pisma skarżącego z dnia 30 lipca 2015 r. wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że skarżący złożył skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nie poprzedzając jej wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 k.p.a. Skarga ta jest zatem niedopuszczalna. Mając na względzie powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.