II SAB/Gl 34/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 20 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. i B. J. na bezczynność Wójta Gminy O. p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. K. J. i B. J. wnieśli za pośrednictwem Wójta Gminy O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność tego organu. Ponieważ przedmiot skargi został wskazany w sposób uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie w jakiej sprawie oraz jakiego aktu nie wydaje bądź jakiej czynności nie podejmuje wskazany wyżej organ, zarządzeniem z dnia 20 sierpnia 2008 r. przewodniczący Wydziału II wezwał stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez wskazanie przedmiotu zaskarżenia, tj. decyzji, postanowienia lub innego aktu czy czynności (w szczególności przez podanie postulowanej treści) nie podejmuje Wójt Gminy O. W przewidzianym terminie skarżący ponownie wskazali, iż żądają wyjaśnienia w kwestii przekazania przez Wójta Gminy O. dokumentów dotyczących nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], a w szczególności dokumentacji z [...] r., jak również z okresu dzierżawy przez A. M. oraz potwierdzającej przejęcie nieruchomości przez F. B. W przypadku zaś zniszczenia powołanych dokumentów zawnioskowano o wyjaśnienie przyczyny takiego działania. Nadto skarżący podnieśli, iż organ nie udzielił im odpowiedzi w sprawie różnic powierzchni nieruchomości, jak również nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie prac budowlanych na działce [...] w B., przy ul. [...]. Zdaniem skarżących niewyjaśniono również sprawy zaświadczenia z [...] r., nr [...], przyznania rodzinie M. dwóch jednakowych nr działek przy sporządzaniu ewidencji gruntów w [...] r., a także kwestii zgłoszonego błędu meldunkowego. W rozpoznawanej sprawie organ w odpowiedzi na skargę podniósł, iż formułowane przez skarżących zarzuty wykluczają się wzajemnie. Z jednej strony bowiem skarga dotyczy bezczynności organu polegającej na braku odpowiedzi na kierowane do niego wnioski i zapytania, z drugiej zaś ocenę czynności dokonanych przez tenże organ, a mianowicie otrzymania lakonicznych i zdawkowych odpowiedzi. Wobec powołanych zarzutów przez stronę skarżącą, a w szczególności podejrzenia o zatajenie błędów, czego konsekwencją miało być nieprawidłowe orzeczenie o rozgraniczeniu organ wskazał, iż zachowując ustawowy termin podejmował stosowne czynności. Nadto wyjaśnił, iż skarga pierwotnie złożona do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. przekazana została w trybie art. 231 k.p.a. Radzie Gminy O., przy czym skarżący pismem z dnia [...] r. wystąpili o nadanie skardze biegu stosownie do przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., i rozpoznanie jej przez sąd administracyjny, podnosząc, iż w zawisłej sprawie nie ma zastosowania art. 229 pkt 3 k.p.a., a ich zamiarem było zmotywowanie organu do działania, poprzez wydanie stosownej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. Zakres kognicji sądów administracyjnych określa m.in. art. 3 § 2 p.p.s.a., w którym wymienione zostały kategorie aktów prawnych i czynności podlegające kontroli sądowoadministracyjnej. Powołany przepis w pkt 8 stanowi, iż sąd administracyjny jest również właściwy do orzekania w sprawach skarg na bezczynność, jednakże tylko w odniesieniu do przypadków wymienionych od pkt 1 do 4a. Aby zatem możliwe było złożenie skargi na bezczynność organu administracji publicznej, organ ten musi pozostawać w zwłoce z wydaniem: - decyzji administracyjnej, - postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, - postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, - innych niż określone powyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, - a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego zapadłych w indywidualnych sprawach oraz bezczynność organów w tych sprawach. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powołanego przepisu zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Zgodnie z przyjętą linią w orzecznictwie, w sytuacji jeśli skarga na bezczynność została skierowana do organu administracji publicznej, który nie tylko nie jest właściwy do załatwienia sprawy, ale sama sprawa nie podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej, to właściwe jest orzeczenie przez sąd administracyjny o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej z braku właściwości kognicji. Odnosząc powyższe do poddanej kontroli Sądu skargi stwierdzić należy, że zakreślona w niej, a także w składanych przez skarżących dalszych pismach procesowych bezczynność Wójta Gminy O. nie mieści się w kategorii spraw rozstrzyganych przez podjęcie aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a zatem przedmiot skargi leży poza zakresem właściwości sądu administracyjnego, wyznaczonym treścią przywołanego przepisu. I tak np. wójt wbrew sugestii skarżących, nie jest organem właściwym miejscowo i rzeczowo do wstrzymania robót budowlanych prowadzonych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Sprawy te zastrzeżone są do powiatowego inspektora nadzoru budowlanego (por. art. 50 ust. 1 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane – Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm.). Podkreślić należy, iż zarówno pismo z dnia [...] r. stanowiące odpowiedź Wójta Gminy O. na pismo skarżących z dnia [...] r. nie podlega zaskarżeniu, gdyż nie jest decyzją, postanowieniem, ani innym aktem czy też czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., jak również ewentualne zaniechania tego organu, w opisanym wyżej zakresie, nie noszą znamion bezczynności z art. 3 § 2 pkt. 8 p.p.s.a. Na marginesie wskazać należy, iż podnoszone przez skarżących kwestie odnośnie aktu własności ziemi, jak również zmian w operacie ewidencji gruntów były już przedmiotem rozpoznania przez Sąd, który w powołanych sprawach prawomocnie oddalił skargi skarżących. Także stawiane zarzuty w zakresie postępowania o rozgraniczenie nieruchomości nie mogą być przedmiotem rozpoznania przez Sąd, bowiem we wszystkich sporach o własność, a w tym o granice będącej przedmiotem własności nieruchomości – właściwym jest sąd powszechny. Z tych wszystkich względów skarga na bezczynność jako niedopuszczalna w świetle art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1 – 4a p.p.s.a. podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.