II SAB/Gl 34/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu w dniu 19 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. i W. B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. w przedmiocie nierozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności części decyzji dotyczącej jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym (solidarnie) kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego. W dniu 13 lipca 2016 r. (data nadania na poczcie) M. B. i W. B., reprezentowani przez prawidłowo umocowanego pełnomocnika, wnieśli za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie nierozpoznania ich wniosku o stwierdzenie nieważności części decyzji Wójta Gminy C. z dnia [...] r. nr [...] dotyczącej jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości. Po przekazaniu skargi Sądowi, na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 9 sierpnia 2016 r., pełnomocnik skarżących został wezwany do wykazania w terminie 7 dni, że przed wniesieniem skargi wystąpił, w imieniu skarżących, w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. Nr 23 ze zm. dalej zwanej Kpa), z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego w K. W wyznaczonym terminie pełnomocnik skarżących nadesłał pismo procesowe z dnia 7 września 2016 r., którym cofnął skargę. Nie wykazał natomiast, że przed wniesieniem skargi wyczerpał przysługujący skarżącym środek zaskarżenia. Okoliczność tę potwierdził organ udzielając odpowiedzi na skargę i wnosząc o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej zwanej Ppsa, dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 Kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 Kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność samorządowego kolegium odwoławczego jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z wezwaniem tego organu do usunięcia naruszenia prawa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że pełnomocnik skarżących nie wykazał, że przed wniesieniem skargi wystąpił z wezwaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. do usunięcia naruszenia prawa. Brak takiego wezwania potwierdza także oświadczenie organu w odpowiedzi na skargę. W oparciu o powyższe, skarga M. B. i W. B. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. Bez wpływu na to rozstrzygnięcie pozostaje okoliczność, że w wezwaniu sądowym z dnia 16 sierpnia 2016 r. omyłkowo wskazano na "zażalenie" a nie "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". W sprawie bezspornym jest bowiem, że pełnomocnik skarżących przed wniesieniem skargi nie wyczerpał środka zaskarżenia przysługującego skarżącym zgodnie z regulacją art. 37 §1 Kpa. Jednocześnie podkreślić należy, że oświadczenie pełnomocnika skarżących o cofnięciu skargi nie mogło rodzić żadnych skutków prawnych, gdyż dopiero skuteczne wniesienie skargi obliguje Sąd do podjęcia dalszych czynności, w tym badania dopuszczalności cofnięcia skargi. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego w całości Sąd orzekł stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.