II SAB/Gl 35/09

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 17 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W.G. na bezczynność Wójta Gminy M. w przedmiocie wydania dokumentu stwierdzającego tożsamość w kwestii wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk PPF) skarżący W.G. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Motywując wniosek podniósł, że obecnie, przed Sądem Okręgowym w B. toczy się postępowanie w sprawie prawa do renty. Skarżący cierpi na rozliczne dolegliwości, co uniemożliwia mu podjęcie pracy zarobkowej. Źródłem jego utrzymania są pożyczki od znajomych (vide rubryka nr 11 formularza). Do wniosku dołączone zostały karty informacyjne leczenia szpitalnego. Ponieważ W.G. nie podał w istocie niemal żadnych informacji dotyczących stanu majątkowego, pismem z dnia [...] referendarz sądowy wezwał go do udokumentowania faktu, iż niepobiera świadczeń emerytalno – rentowych, podania orientacyjnej kwoty miesięcznych kosztów utrzymania się oraz tytułu prawnego do nieruchomości, w której zamieszkuje, wskazania źródeł, z których czerpie dochody, a o ile są to pożyczki, to do przedłożenia stosownych umów lub oświadczeń pożyczkodawców o ich udzieleniu. Na wezwanie to skarżący nie udzielił odpowiedzi. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Możliwość przyznania stronie postępowania sądowoadministracyjnego prawa pomocy jest uzależniona od tego, czy wykaże ona w przekonujący sposób, iż rzeczywiście jej sytuacja materialna jest na tyle ciężka, aby uzasadnione było uczynienie wyjątku od przyjętej w art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) zasady odpłatności postępowania. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu (o co wnosi skarżący) może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Istotne jest, aby to strona przekonała rozpoznającego wniosek o swojej trudnej sytuacji materialnej. Temu właśnie służy możliwość wezwania strony do uprawdopodobnienia (za pomocą dokumentów) okoliczności, na które powoływała się we wniosku. W rozpoznawanej sprawie brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że sytuacja materialna W.G. jest na tyle ciężka, że złożony przezeń wniosek zasługiwał na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać przyjdzie, że poza oświadczeniem skarżącego o braku renty lub emerytury nie ma żadnej informacji na ten temat. Jest to zaś kwestia istotna, gdyż wysokość stałego dochodu jest jednym z podstawowych czynników decydujących o ewentualnym przyznaniu prawa pomocy. Oświadczenie wnioskodawcy wskazujące na to, że głównym źródłem jego utrzymania się są pożyczki znajomych zasługiwałoby na uwzględnienie w sytuacji, gdyby skarżący przedstawił umowy pożyczek lub oświadczenia pożyczkodawców. Brak jakichkolwiek danych w tym zakresie w istocie uniemożliwia ustalenie rozmiaru wsparcia materialnego udzielonego W.G. Nic nie wiadomo również na temat tytułu prawnego do lokalu, w którym skarżący zamieszkuje, a także kosztów, jakie w związku z tym ponosi. W istocie, poza danymi dotyczącymi jego stanu zdrowia brak jest jakichkolwiek informacji dotyczących stanu majątkowego strony. W konsekwencji nie można stwierdzić, czy rzeczywiście sytuacja materialna skarżącego jest na tyle trudna, aby uzasadnione było uwzględnienie złożonego przezeń wniosku. Reasumując powyższe, nie można było przyjąć, że zaistniały przesłanki opisane w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.