II SAB/Gl 36/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska- Banacka po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.M. na bezczynność Burmistrza Miasta R. w przedmiocie ograniczenia ruchu drogowego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia (...) r. A.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Burmistrza Miasta R. oraz Starosty Powiatu W. w przedmiocie ograniczenia ruchu drogowego. W jej uzasadnieniu wskazał, iż wnosi o wycofanie z ruchu (...) z ulicy (...), będącej ulicą graniczną miast R., R., a także o ograniczenie prędkości dla wszystkich pojazdów na tej ulicy oraz o założenie progów spowalniających. Wskazał bowiem, iż ulica N. zlokalizowana jest w zwartej zabudowie osiedlowej domków (...), a poruszające się po niej dzieci idące do szkoły, ludzie starsi czy inwalidzi nie mają żadnej możliwości ucieczki przed jeżdżącymi tam ciężkimi pojazdami samochodowymi i zmuszani są korzystać z prywatnych poboczy. Nie mieszczące się ciężkie pojazdy dewastują nieruchomości mieszkańców jeżdżąc po prywatnych gruntach bezpośrednio pod oknami domów. Skarżący podkreślił, iż za wszystko odpowiedzialny jest Urząd Miasta R. jako właściciel tejże drogi i Starosta jako zarządzający ruchem na tej drodze. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 5 września 2008 r. skargi na bezczynność Burmistrza Miasta R. i bezczynność Starosty Powiatu W. zostały rozdzielone. Burmistrz Miasta R. udzielając w dniu (...) r. odpowiedzi na skargę stanowiącą przedmiot niniejszego postępowania wskazał, iż w roku (...) wpłynęło pismo mieszkańców ulicy N. w sprawie przywrócenia na wlocie tej ulicy znaku drogowego zabraniającego wjazdu pojazdom powyżej (...) oraz znaku ograniczającego prędkość do (...). W dniu (...) r. Miasto R. przesłało projekt zmiany organizacji ruchu do Starosty z prośbą o zatwierdzenie. W (...)r. na zlecenie Urzędu Miasta Pracownia Drogowa (...) w S. wykonała opinię dotyczącą stanu technicznego ulicy (...) w R.. Jednak Starosta Powiatu W. jako organ zarządzający ruchem i jako organ właściwy do zatwierdzenia organizacji ruchu nie wydał decyzji w przedmiotowej sprawie. Wskazał też, iż kierowane do Rady Miejskiej w R. skargi na działanie Burmistrza Miasta R. zostały uznane za bezzasadne. Podniósł nadto, iż wnosi o odrzucenie skargi z uwagi na fakt, iż skarżący zarzuca organowi administracji publicznej bezczynność w zakresie wykonywania prawa własności, a nie bezczynność organu w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz 1270 ze zm.: zwanej dalej p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. W myśl art. 3 ust. 2 p.p.s.a. sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Stosownie do przytoczonego przepisu skarga na bezczynność jest zatem dopuszczalna jedynie w tych indywidualnych sprawach administracyjnych, w których organ miał materialnoprawną podstawę do działania poprzez wydanie decyzji lub postanowienia (pkt 1-3) bądź też mógł on wydać akt lub podjąć wywołujące skutki prawne czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 tj. dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarga na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku. W niniejszej sprawie A.M. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta R. pomimo, iż Burmistrz nie jest organem właściwym do załatwienia sprawy objętej żądaniem skarżącego. Skarżący domaga się bowiem wycofania z ruchu (...) z ulicy (...), ograniczenia prędkości dla wszystkich pojazdów na tej ulicy oraz założenia progów spowalniających. Tym samym domaga się on zmian w zakresie organizacji ruchu, która to organizacja obejmuje swym zakresem m.in. kwestie rozmieszczenia znaków drogowych, sygnalizatorów i urządzeń bezpieczeństwa ruchu, do których należą wspomniane w skardze progi spowalniające – por. § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177/03 poz. 1729). Jednakowoż w myśl art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm.) organem zarządzającym ruchem na drogach powiatowych i gminnych jest starosta. To on zatem, a nie burmistrz miasta władny jest, w myśl § 3 ust. 1 cytowanego wyżej rozporządzenia, zatwierdzić i przekazać do realizacji organizację ruchu i rozpatrzeć wnioski o jej zmianę. Notabene przyznaje to w skardze sam skarżący podkreślając, iż zarzuty w stosunku do Burmistrza Miasta R. kieruje do niego jedynie jako do właściciela drogi, nie zaś podmiotu zarządzającego ruchem drogowym. W konsekwencji skarga na bezczynność Burmistrza Miasta R., w sprawie, w której nie jest on organem właściwym do jej załatwienia tj. wydania, czy to w drodze decyzji, czy też postanowienia lub innego aktu rozstrzygnięcia w sprawie bądź podjęcia wywołujących skutki prawne czynności jest w świetle wskazanych wyżej norm niedopuszczalna. W konsekwencji skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.