II SAB/Gl 37/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Maria Taniewska - Banacka po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg B.H.-S., W.Z. na przewlekłość prowadzenia postępowania przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie nierozpoznania w terminie odwołania od decyzji w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: odrzucić skargi Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ) stanowi, że skargę można wnieść do Sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku skargi na bezczynność organu lub przewlekłość prowadzonego przezeń postępowania tego rodzaju środkiem zaskarżenia jest zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - zwanej dalej K.p.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżące zarzucają [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego w sprawie ich odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] r. nr [...]. Podkreślają, że organ otrzymał odwołanie w dniu [...] r. a odpowiedź organu - decyzja z dnia [...] r. nr [...] została im doręczona dopiero w dniu [...] r. Zarządzeniem z dnia 20 października 2011 r. B.H.-S. oraz W.Z. zostały wezwane do wykazania, czy przed wniesieniem skargi wystąpiły do organu wyższego stopnia - Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z zażaleniem o którym mowa w art. 37 K.p.a. Na wezwanie to, w wyznaczonym, siedmiodniowym terminie nie została udzielona odpowiedź. Mając powyższe na względzie należało uznać, że skarga jest niedopuszczalna, albowiem nie został spełniony formalnoprawny warunek determinujący skuteczne wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego. W tej sytuacji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. skargę należało odrzucić.