II SAB/Gl 39/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie : Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. W. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie dokonania zmiany w ewidencji gruntów i budynków p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Pismem z dnia 13 sierpnia 2015 r. skarżący wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K. przedmiocie dokonania zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 września 2015 r. skarżący został wezwany do wykazania w terminie 7 dni, że wystąpił z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta Miasta K. do organu wyższego stopnia (tj. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego) w trybie określonym w art. 37 k.p.a. pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu 25 września 2015 r., wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W przypadku skargi zarzucającej organowi bezczynność, tego rodzaju środkiem jest przewidziane w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) zażalenie kierowane do organu wyższego stopnia. W rozpoznawanej sprawie skarżący, mimo wezwania nie wykazał, że wystąpił z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta Miasta K., wynika to także z analizy akt administracyjnych. Powyższe oznacza, że skarżący złożył skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K. nie poprzedzając jej wniesieniem zażalenia na podstawie art. 37 k.p.a. Skarga ta jest zatem niedopuszczalna. Mając na względzie powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.