II SAB/Gl 4/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. D. na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w K. w przedmiocie nierozpoznania wniosku o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w sprawie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismami z dnia [...] i [...] r. R. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w K. w przedmiocie nierozpoznania wniosku o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w wysokości [...] zł, w związku z wniesieniem odwołania od ww. decyzji. Na podstawie zarządzenia z dnia 16 grudnia 2011 r. wezwano skarżącego do wykazania, że przed wniesieniem skargi wystąpił w trybie art. 37 kpa z zażaleniem do organu wyższego stopnia nad Dyrektorem Izby Celnej w K. na niezałatwienie sprawy w terminie. Dla dokonania powyższej czynności wyznaczono siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie skarżącemu doręczono odpis zarządzenia z dnia 16 grudnia 2011 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały doręczone skarżącemu w dniu 27 grudnia 2011 r. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 3 stycznia 2012 r. (wtorek – dzień roboczy), skarżący uiścił wpis sądowy od skargi, nie udzielił natomiast odpowiedzi, czy wystąpił z zażaleniem w trybie art. 37 kpa. Na podstawie zarządzenia z dnia 2 stycznia 2012 r. przedmiotowa sprawa została przekazana zgodnie z właściwością do Wydziału II tutejszego Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 ustawy p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Oznacza to, iż bezczynność ta może dotyczyć jedynie sytuacji, w których organ nie wydaje decyzji administracyjnych, niektórych postanowień (w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających co do istoty, ponadto wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie) oraz nie podejmuje innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przepis ten wymienia akty związane z bezczynnością w sposób wyczerpujący, tym samym skarga wniesiona na bezczynność organu administracji publicznej wykraczającą poza ten zakres przedmiotowy określony w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. jest niedopuszczalna i podlegać musi odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. Z pism skarżącego wynika natomiast, że domaga się on wydania postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Tymczasem postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania nie należą do postanowień, na które można wnieść skargę do sądu administracyjnego. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują bowiem możliwości zaskarżenia takiego postanowienia zażaleniem, jak również nie kończy ono postępowania w sprawie ani nie rozstrzyga jej co do istoty. Postanowienie wydane w tym trybie dotyczy jedynie tzw. kwestii wpadkowej jaką jest rozpatrzenie przez organ wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skoro jak wskazano powyżej, wniesienie do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu możliwe jest tylko wtedy, gdy dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności z zakresu administracji, to konsekwentnie należy uznać, że nie ma ustawowych podstaw do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu w wydaniu takich aktów lub podjęciu czynności, które wykraczają poza zakres przedmiotowy określony w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a.. Mając na względzie powyższe, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono po myśli art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Na marginesie wskazać jedynie należy, że nawet gdyby przyjąć, że skarga przysługuje na bezczynność w niniejszej sprawie, to również podlegałaby odrzuceniu z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia. Zgodnie bowiem z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powołanego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 64, poz. 565) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który w ocenie strony skarżącej pozostaje w bezczynności. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, skarżący nie wykazał w wyznaczonym terminie, że wystąpił w trybie art. 37 k.p.a. do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad Dyrektorem Izby Celnej w K. z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie.