II SAB/Gl 4/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki,, Sędzia WSA Rafał Wolnik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi "A" Sp. j. w J. na bezczynność Wójta Gminy S. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1) zobowiązuje Wójta Gminy S. do wydania w terminie miesiąca aktu załatwiającego sprawę z wniosku skarżącej o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, 2) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) w pozostałym zakresie skargę oddala, 4) zasądza od Wójta Gminy S. na rzecz skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W skardze do sądu administracyjnego z dnia 4 grudnia 2019 r. na bezczynność Wójta Gminy S. (dalej jako organ lub Wójt) w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kruszywa naturalnego ze złoża "A" na obszarze działki ewidencyjnej nr 1 obręb [...] J. przy ul. [...] w J., reprezentowana przez adwokata [B] Sp. j. w J. (dalej jako skarżąca lub skarżąca Spółka) powołując się na treść art. 50 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 8, art. 52 § 1 i 2, art. 54 § 1 i art. 149 § 1a i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwanej dalej ustawą p.p.s.a.) wniosła o: I. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla objętego postępowaniem przedsięwzięcia, II. zobowiązanie organu, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., do podjęcia czynności lub wydania aktu w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, III. stwierdzenie zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a., że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, IV. nałożenie na organ kary grzywny w wysokości 10.000 zł zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., V. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, VI. rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 i 4 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi stwierdzono, że skarżąca pismem z dnia 1 lipca 2019 r. (data wpływu do urzędu 24 lipca 2019 r.) złożyła do Wójta Gminy S. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na wydobyciu kruszywa naturalnego ze złoża "A", realizowanego na działce ewidencyjnej nr 1 obręb [...] J., przy ul. [...] w J. Do wniosku skarżąca załączyła wszelkie konieczne dowody, tj. wypis z rejestru gruntów, wstępny raport o oddziaływaniu na środowisko oraz dokumentację geologiczną złoża kruszywa naturalnego "A" w kat. C1 wraz z innymi załącznikami znajdującymi się na nośniku przenośnym – płycie CD. Wójt w piśmie z dnia 5 sierpnia 2019 r., które pełnomocnik skarżącej otrzymał w dniu 8 sierpnia 2019 r., w odpowiedzi na wniosek, wezwał skarżącą do usunięcia jego braków formalnych, albowiem podanie w jego ocenie nie spełniało wymagań ustalonych w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W odpowiedzi na to wezwanie, w terminie wyznaczonym, pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 13 sierpnia 2019 r. wskazał, że wszystkie załączniki były załączone do wniosku inicjującego postępowanie na nośniku przenośnym – płyty CD – w wersji elektronicznej. Niemniej jednak, z ostrożności procesowej, pełnomocnik skarżącej, przedłożył wydruki tych załączników. Po upływie ponad dwóch miesięcy od uzupełnienia załączników w wersji papierowej, Wójt ponownie wezwał wnioskodawcę do usunięcia braków podania. Na powyższe wezwanie, odpowiedź złożył pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 16 października 2019 r., wskazując raz jeszcze, że wszelkie dokumenty zostały załączone do podania z dnia 1 lipca 2019 r. W związku z upływem ustawowego terminu do rozpatrzenia wniosku, pełnomocnik skarżącej dnia 18 października 2019 r. wystosował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej jako SKO) ponaglenie na bezczynność Wójta (które nie zostało jednak przez ten organ uwzględnione), co uzasadniało wniesienie skargi na bezczynność tego organu. Sprawa nie została bowiem z naruszeniem art. 35 § 1 i art. 12 Kpa załatwiona pomimo upływu 5 miesięcy od dnia złożenia wniosku. Organ nie podjął żadnych dodatkowych czynności również od czasu uzupełnienia przez skarżącą Spółkę w dniu 13 sierpnia 2019 r. wniosku. Organ z naruszeniem art. 36 § 1 Kpa nie zawiadomił też skarżącej o niezałatwieniu sprawy w terminie z podaniem przyczyn zwłoki i nowego terminu załatwienia sprawy. Takie postępowanie organu świadczy też o naruszeniu treści art. 8 Kpa w sytuacji gdy wydanie objętej wnioskiem decyzji środowiskowej jest niezbędne dla podjęcia przez skarżącą wynikającej z przedmiotu decyzji działalności wydobywczej i "jawi się jako wyraz lekceważącego stosunku wobec prawa". W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając to stanowisko stwierdził, że wniosek o wydanie decyzji środowiskowej, który wpłynął do urzędu w dniu 24 lipca 2019 r. nie spełniał ustalonych w przepisach wymagań, a mianowicie nie zawierał wszystkich wymienionych w art. 74 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018 r. poz. 2081, zwanej dalej ustawą lub ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku). Nie zawierał bowiem wymaganej zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy karty informacyjnej. W konsekwencji pełnomocnik skarżącej został wezwany dwukrotnie, bo pismami z dnia 5 sierpnia i z dnia 7 października 2019 r. do uzupełnienia tego braku formalnego. Brak ten został uzupełniony dopiero 15 października 2019 r. W piśmie procesowym z dnia 30 stycznia 2020 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w skardze stwierdził, że wbrew stanowisku Wójta i stanowisku SKO zawartym w postanowieniu tego organu z dnia [...] r. bieg terminu do załatwienia przez organ sprawy rozpoczął się w dniu 13 sierpnia 2019 r., a nie 16 października 2019 r., a to z tego względu, że sporządzone w tym dniu pismo do Wójta miało jedynie informacyjny, a nie uzupełniający braki formalne wniosku, charakter. Wszystkie wymagane załączniki wniosku zostały bowiem dołączone w formie wydruków już dnia 13 sierpnia 2019 r. Jak wynika z notatki urzędowej Kierownika Sekretariatu Wydziału II WSA w Gliwicach z dnia 24 marca 2020 r. do tego czasu objęta skargą sprawa nie została przez Wójta załatwiona, a to w związku z przekazaniem akt sprawy Sądowi. Rozpoznając sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a to zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec wcześniejszego wniesienia ponaglenia do SKO w Katowicach, rozpoznanego postanowieniem tego organu z dnia [...] r., skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. W przedmiocie bezczynności zasługuje ona na uwzględnienie, aczkolwiek zasadniczo z innych niż powołanych w niej powodów. Ponieważ sprawa dotyczy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko to zgodnie z treścią art. 74 ust. 1 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, do wniosku o wydanie takiej decyzji należy dołączyć kartę informacyjną przedsięwzięcia. Jest to zatem wymóg formalny takiego wniosku. W świetle przedstawionych Sądowi akt, nie ulega wątpliwości, że dokument taki do wniosku z dnia 24 lipca 2019 r. (według daty wpływu do organu) nie został dołączony. Wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącej dokument taki nie znajduje się także wśród wydruków załączników z płytki CD dołączonych do jego pisma procesowego z dnia 13 sierpnia 2019 r., które wpłynęło do organu w dniu 16 sierpnia 2019 r. Złożony został (karta informacyjna bez daty jej sporządzenia) w organie dopiero w dniu 15 października 2019 r., przy piśmie skarżącej z tej samej daty (do którego też, a nie do pisma pełnomocnika skarżącej z dnia 16 października 2019 r. odniosło się SKO prawidłowo w swoim postanowieniu z dnia [...] r.). O tym, że wcześniej dokument taki nie został złożony, świadczy też jednoznacznie treść pisma pełnomocnika skarżącej z dnia 16 października 2019 r. w którym stwierdzono, "że zamiast karty informacyjnej przedsięwzięcia, do wniosku dołączono wstępny raport o oddziaływaniu na środowisko, który zawiera informacje wskazane w art. 62a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku". Całkowicie dowolne i niezrozumiałe jest zatem zawarte w piśmie procesowym pełnomocnika z dnia 30 stycznia 2020 r. stwierdzenie, że brak formalny wniosku został uzupełniony w tym zakresie w dniu 13 sierpnia 2019 r. (nawet gdyby błędnie za pełnomocnikiem przyjąć, że w tym zakresie miałaby decydować data sporządzenia pisma z załącznikami, a nie data jego wpływu do organu). Nadto należy podnieść, że karta informacyjna przedsięwzięcia stanowi dokument, którego wymogi zostały określone w art. 62a ustawy i którego nie mogą zastąpić informacje wynikające m.in. ze "wstępnego raportu o odziaływaniu na środowisko", co zdaje się sugerować skarżąca. Ponieważ jednocześnie skarżąca została wezwana dwukrotnie do uzupełnienia braków wniosku, to przy uwzględnieniu treści art. 35 § 5 Kpa zasadnie przyjęło rozpoznając ponaglenie SKO, że termin załatwienia sprawy zaczął biec dnia 15 października. Biorąc zatem pod uwagę, że sprawę o wydanie decyzji środowiskowej można zgodnie z art. 35 § 3 Kpa zaliczyć niewątpliwie do spraw szczególnie skomplikowanych, należało przyjąć, iż powinna być ona załatwiona do 15 grudnia 2019 r. Tymczasem skarga została nadana już 6 grudnia 2019 r. W chwili jej wniesienia Wójt nie pozostawał zatem w bezczynności, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. Tym samym nie można też przyjąć, aby bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, stwierdzenia czego żąda skarżąca. Sąd wziął jednak z urzędu pod uwagę, że w bezczynność taką Wójt popadł po wniesieniu skargi, w sytuacji gdy jak to wynika ze wskazanej wyżej notatki urzędowej Kierownika Sekretariatu z dnia 24 marca 2020 r., sprawa nie została do tego czasu załatwiona. W świetle obowiązujących przepisów nie usprawiedliwia tego fakt wniesienia skargi na bezczynność i przekazania sądowi akt postępowania wraz z odpowiedzią na skargę. Nastąpiło to bowiem w dniu 10 stycznia 2020 r., a więc prawie miesiąc po ustawowym terminie załatwienia sprawy (liczonym od 15 października 2019 r.). Nadto w zaistniałej sytuacji organ miał możliwość rozpoznania sprawy przy przesłaniu skargi ze sporządzonymi w niezbędnym zakresie do jej rozstrzygnięcia aktami zastępczymi, czego nie uczynił. W konsekwencji stwierdzając bezczynność należało na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. zobowiązać Wójta Gminy S. do wydania w terminie miesiąca (liczonego zgodnie z treścią art. 286 § 2 tej ustawy) aktu załatwiającego sprawę z wniosku skarżącej o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Sąd uznał i orzekł przy tym na podstawie art. 149 § 1a ustawy p.p.s.a., że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa w sytuacji gdy w dacie wniesienia skargi jeszcze nie istniała, w dacie orzekania przez Sąd nie była nadmierna, zaś niewątpliwie do jej wystąpienia przyczyniła się też swoim działaniem strona skarżąca i błędne przekonanie organu, iż w związku z wniesioną skargą na jego bezczynność i przekazaniem w związku z tą skargą akt sądowi jest on zwolniony z obowiązku rozpoznania sprawy do czasu rozpoznania skargi. W konsekwencji Sąd nie stwierdził też konieczności i zasadności dalszego dyscyplinowania Wójta do rozpoznania sprawy w wyznaczonym przez Sąd terminie poprzez wymierzenie grzywny we wnioskowanej w skardze wysokości. W tym względzie wystarczającą motywacją dla organu powinien być fakt zobowiązania go wyrokiem do rozpoznania sprawy w wyznaczonym przez Sąd terminie. W tej części skarga jako nieuzasadniona podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego w kwocie 597 zł, obejmujących wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł oraz zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 i art. 211 ustawy p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015. 1800 ze zm.). ec