II SAB/Gl 40/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska- Banacka po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym skargi J.R. i R.R. na bezczynność Wojewody (...) w przedmiocie wydania zaświadczenia w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia (...) r. skarżący J. i R.R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wojewody (...) w przedmiocie wydania zaświadczenia w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 października 2007 r. wezwano skarżących do wykazania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi wystąpili, w trybie art. 37 kpa, do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad Wojewodą (...) z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie-pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie jak wynika z akt sprawy zostało doręczone skarżącym w dniu 12 listopada 2007 r. W terminie wyznaczonym, który upływał bezskutecznie w dniu 19 listopada 2007 r. (tj. w poniedziałek) skarżący nie uczynili zadość wezwaniu Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wyczerpanie środków zaskarżenia w sprawie bezczynności organu oznacza z kolei, iż skarżący przed wniesieniem skargi złożył zażalenie w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U 2000, nr 98 poz. 1071 zwanej dalej: k.p.a.). Zgodnie bowiem z ww. art. 37 na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Jak stanowi § 2 ww. przepisu organ administracji publicznej wyższego stopnia uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne tj. m.in. gdy skarżący wniesie skargę do sądu administracyjnego, mimo niewyczerpania przysługujących mu środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem administracji publicznej. Koniecznym warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność Wojewody (...) jest zatem uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżący będąc prawidłowo wezwani do wykazania w terminie 7 dni, czy przed wniesieniem skargi wystąpili ze stosownym zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad Wojewodą (...) nie zastosowali się do powyższego – ich skargę należało odrzucić. Na marginesie warto wskazać, iż z akt administracyjnych sprawy, a także z treści skargi, również nie wynika, by skarżący złożyli zażalenie na bezczynność Wojewody (...) do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Kierując się powyższymi względami Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał wniesienie skargi przez J. i R.R. za niedopuszczalne i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.