II SAB/Gl 40/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski po rozpoznaniu w dniu 12 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami kraju p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 2 lutego 2021 r. S. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Wojewody Śląskiego opisaną w rubrum niniejszego postanowienia. Zarządzeniem z dnia 9 kwietnia 2021 roku wezwano skarżącego do wykazania, iż przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego złożył w trybie art. 37 § 1 k.p.a. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Na dokonanie powyższej czynności wyznaczono termin 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Na powyższe wezwanie nie udzielono odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Jeżeli strona skarżąca przed wniesieniem skargi nie wyczerpie przysługującego jej środka zaskarżenia, to skarga w oparciu o przepis art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu. Z powyższych regulacji wynika zatem, że wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego. W przypadku skargi na bezczynność postępowania organu administracji, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: Dz. U. z 2021 r. poz. 735), dalej jako k.p.a. Zgodnie z aktualnym brzmieniem tego przepisu obowiązującym od 1 czerwca 2017 r., w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), dalej jako ustawa zmieniająca, stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Dla rozpatrywanej sprawie należy jednak zwrócić uwagę na treść art. 16 ustawy zmieniającej, a stanowiącej że do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Podkreślić bowiem należy, że postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało zainicjowane w dniu 6 stycznia 2009 r. (data wpływu wniosku do organu), a to oznacza, że znaleźć winny tu zastosowanie przepisy k.p.a. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. Zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Śląskiego bez uprzedniego wyczerpania trybu przewidzianego w przepisie art. 37 § 1 k.p.a., a zatem bez wcześniejszego złożenia zażalenia na niezałatwienie sprawy do organu wyższego stopnia. W tej sytuacji, uznać należy, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpał przysługującego mu środka zaskarżenia w postaci zażalenia, co stanowi podstawę do odrzucenia skargi, jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 52 § 1 p.p.s.a.