II SAB/Gl 41/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. Z. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie nierozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zatwierdzającej plan realizacji budowy obiektu budowlanego postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 100 zł (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. W dniu 4 czerwca 2013 r. (data nadania na poczcie) W. Z., reprezentowany przez prawidłowo umocowanego pełnomocnika, wniósł za pośrednictwem Wojewody [...] , do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie nierozpoznania jego wniosku z dnia [...] r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] r., nr [...], wydanej przez Architekta Miejskiego Urzędu Miejskiego w R. o zatwierdzeniu planu realizacyjnego budowy stacji trafo wraz z włączeniem do sieci napow. 20 kV na terenie położonym w R. – K. Po przekazaniu skargi Sądowi, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 3 lipca 2013 r., pełnomocnik skarżącego został wezwany do wykazania w terminie 7 dni, że skarżący przed wniesieniem skargi wystąpił w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267), dalej zwanej Kpa, z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewodę [...] , do organu administracji publicznej wyższego stopnia, tj. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie. W wyznaczonym terminie pełnomocnik skarżącego nadesłał pismo procesowe z dnia 12 lipca 2013 r., którym cofnął skargę. Nie wykazał natomiast, że przed wniesieniem skargi wyczerpał powyższy środek zaskarżenia, mimo skutecznego doręczenia wezwania w tym zakresie w dniu 10 lipca 2013 r. Pismem z dnia 1 sierpnia 2013 r. organ odwoławczy poinformował Sąd, że zażalenie W. Z. zostało złożone do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie po wniesieniu skargi (wpływ do organu 16 lipca 2013 r.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwanej Ppsa, dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 Kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 Kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że W. Z. przed wniesieniem skargi nie wystąpił z zażaleniem na niezałatwienie w terminie sprawy do organu wyższego stopnia nad Wojewodą [...], tj. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie. Mimo skutecznego wezwania pełnomocnik skarżącego nie wykazał, że wyczerpał powyższy środek zaskarżenia. Jak wynika natomiast z informacji uzyskanej od organu odwoławczego, W. Z. złożył zażalenie, lecz już po wniesieniu skargi. Oznacza to, że skarżący składając niniejszą skargę do sądu administracyjnego nie wyczerpał przysługującego mu w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia. W oparciu o powyższe, skarga W. Z. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa. Jednocześnie podkreślić należy, że oświadczenie pełnomocnika skarżącego o cofnięciu skargi nie mogło rodzić żadnych skutków prawnych, gdyż dopiero skuteczne wniesienie skargi obliguje Sąd do podjęcia dalszych czynności, w tym badania dopuszczalności cofnięcia skargi. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego w całości Sąd orzekł stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.