II SAB/Gl 43/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej kwotę 100 (sto) złotych uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi. Na podstawie zarządzenia z dnia 26 maja 2014 r. wezwano skarżącą reprezentowaną przez pełnomocnika w osobie adwokata do sprecyzowania treści skargi poprzez określenie jej przedmiotu oraz organu administracji, którego działanie, bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w szczególności czy intencją skarżącej jest zaskarżenie bezczynności Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. polegającej na nierozpoznaniu zażalenia z dnia 5 lutego 2014 r., czy też Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego we W. polegającej na nierozpoznaniu wniosku z dnia 10 kwietnia 2013 r., ewentualnie postanowienia Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r., nr [...]. Dla dokonania powyższej czynności wyznaczono siedmiodniowy termin pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi przez nadesłanie pełnomocnictwa procesowego upoważniającego do działania w imieniu skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach lub przed sądami administracyjnymi, również w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 30 maja 2014 r. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 6 czerwca 2014 r. (piątek – dzień roboczy) nie uzupełniono braków formalnych skargi. Z kolei w piśmie z dnia 5 czerwca 2014 r. cofnięto przedmiotową skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 57 § 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, oznaczenie organu którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania dotyczy skarga oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Stosownie zaś do art. 37 § 1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Obowiązek ten potwierdza art. 46 § 3 P.p.s.a., z którego wynika, iż pełnomocnik wnoszący pismo dołącza do niego pełnomocnictwo. W przypadku, gdy pierwsza czynność w postępowaniu sądowoadministracyjnym polega na złożeniu skargi, wówczas należy dołączyć do niej pełnomocnictwo lub jego odpis. Niedołączenie pełnomocnictwa do skargi stanowi natomiast brak formalny skargi, którego nieuzupełnienie w terminie skutkuje jej odrzuceniem zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie mimo prawidłowego wezwania do wykonania opisanych obowiązków wraz z pouczeniem o skutkach prawnych niedokonania powyższego, braki formalne skargi nie zostały uzupełnione w terminie. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na mocy art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono po myśli art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Na marginesie wskazać jedynie należy, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Zatem badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2008 r. , sygn. akt I OSK 1829/07).