II SAB/Gl 46/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie nierozpoznania wniosku o warunki zabudowy terenu p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem procesowym z dnia 20 października 2011 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Z. w przedmiocie nierozpoznania wniosku o warunki zabudowy terenu. Skarżący podniósł, że pomimo upływu 16 miesięcy od dnia wydania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję tego organu z dnia [...] r. nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta Z. nr [...] z dnia [...] r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n. "Przebudowa ul. [...]" polegającej na przebudowie ul. [...] w Z. na skrzyżowaniu z projektowaną autostradą [...], organ ten nie rozpatrzył ponownie tego wniosku. Tym samym organ rażąco naruszył terminy określone w art. 12 oraz w art. 35 kpa. Skarżący oświadczył jednocześnie , że wniesienie skargi poprzedził zażaleniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na niezałatwienie sprawy w terminie. Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]organ ten uznał to zażalenie za zasadne i wyznaczył termin organowi I instancji do załatwienia sprawy do dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę organ poinformował, że w niniejszej sprawie w dniu [...] r. wydał decyzję nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jako bezprzedmiotowe. Pismem z dnia 5 grudnia 2011 r. skarżący w związku z wydaniem ww. decyzji cofnął skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa organ winien załatwić sprawę w ciągu miesiąca, a sprawę szczególnie skomplikowaną nie później niż w terminie dwóch miesięcy. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa obowiązany jest natomiast zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art. 36 § 1 kpa). Wskazane ustawowe terminy nie zostały przez Prezydenta Miasta Z. zachowane. Z akt sprawy wynika jednakże, że po wniesieniu skargi na bezczynność przez J. R., organ ten wydał decyzję, zgodnie z wnioskiem skarżącego, a zatem bezczynność organu ustała. Tym samym skoro w dniu wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności, a następnie po przekazaniu skargi do Sądu wydał żądane orzeczenie, to należało uznać, że uwzględnił on skargę w całości na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). W myśl tego przepisu organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości, uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z przepisu art. 149 ustawy p.p.s.a. wynika ponadto, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność nawet wówczas, gdy decyzja ta lub akt zostały podjęte z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. W takim wypadku postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na bezczynność organu winno ulec umorzeniu jako bezprzedmiotowe (zob. uchwałę NSA z dnia 26 listopada 2008r., OSP 6/08, LEX nr 463487 ). Podstawą umorzenia postępowania jest nadto cofnięcie skargi przez J. R. W świetle art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie to wiąże sąd. Jednakże cofnięcie skargi jest niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zdaniem Sądu w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie zachodzą przyczyny, o których mowa w powołanym przepisie, stąd uznać należało, iż skarżący dokonał skutecznego cofnięcia skargi, co oznacza, że postępowanie sądowe wywołane wniesieniem skargi stało się z tej przyczyny bezprzedmiotowe. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i 3 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.