II SAB/Gl 5/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Matan po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 13 grudnia 2021 r., A. K. (dalej: skarżący) złożył skargę na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wskazał, że wnosi o odrzucenie powyższej skargi w związku z okolicznością, że skarżący nie wystąpił do tego organu z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na pobyt czasowy, w związku z czym brak jest przedmiotu zaskarżenia. Jednocześnie z uwagi na fakt, że organ nie prowadził takiego postępowania, wskazano że nie dysponuje aktami administracyjnymi sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) -zwanej dalej p.p.s.a., kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej. Należy jednak w tym miejscu powołać się na utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazujące, iż skarga na decyzję nieistniejącą podlega odrzuceniu z uwagi na niedopuszczalność z innych przyczyn (np. wyroki z dnia 13 listopada 2002 r. sygn. akt V SA 1856/02, V SA/WA 21000/02, z dnia20 listopada 2002 r. sygn. akt V SA 1907/02, V SA 1930/20). Wyroki te wydano co prawda pod rządami wówczas obowiązującej ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. nr 74, poz. 368 ze zm.) jednak z uwagi na zbieżność obecnie obowiązującego art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z ówcześnie obowiązującym przepisem art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. uznać należy, że linia ta zachowała swoją aktualność. Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że pogląd powyższy należy również odnieść do skargi na bezczynność złożonej w sytuacji braku jakiegokolwiek postępowania przed organem. Skoro bowiem postępowanie nie zostało w ogóle zainicjowane, nie można mówić również o bezczynności. W takiej sprawie występuje pierwotny brak przedmiotu zaskarżenia, co wyklucza jej merytoryczne rozpoznanie a tym samym prowadzi do zastosowania art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i prowadzi do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. Taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszym postępowaniu. Jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę, nie wpłynął wniosek skarżącego dotyczący udzielenia pozwolenia na pobyt czasowy. Jednocześnie, mimo że skarżący powołuje w treści skargi dowody w postaci złożenia wniosku dotyczącego zezwolenia na pobyt, a także złożenia ponaglenia, nie dołączył tych dokumentów do przedmiotowej skargi, pomimo wskazania że znajdują się one w załączeniu. W konsekwencji powyższego Sąd uznał iż strona nie złożyła wniosku adresowanego do Wojewody Śląskiego w zakresie zezwolenia na pobyt czasowy. Brak jest bowiem na to dowodów, a organ nie prowadził akt administracyjnych w związku z brakiem wniosku skarżącego. Za wiarygodne Sąd przyjął wyjaśnienia organu udzielone w tym zakresie, iż takowy wniosek nie został złożony. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę.