II SAB/Gl 56/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. Z. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie niewydania zaświadczenia potwierdzającego prawo własności do nieruchomości p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. skarżący H. Z., po ostatecznym sprecyzowaniu swojego żądania w piśmie z dnia [...] r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Wójta Gminy K. polegającą na nie wydaniu zaświadczenia potwierdzającego prawo własności do nieruchomości rolnej położonej w miejscowości S. Wójt Gminy K. w odpowiedzi na skargę wniósł o odrzucenie skargi lub ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że udzielając odpowiedzi na pisma H. Z. z dnia [...] oraz [...] r. wyjaśniał, że informacje i wypisy dotyczące danych z ewidencji gruntów można uzyskać w Starostwie Powiatowym w C., natomiast w archiwum organu brak jest aktu własności na nazwisko Z. H. ( pisma organu z dnia [...] i [...] r. ). Organ dalej podnosił, że skarżący uiszczał podatek za działkę rolną o powierzchni [...] ha do [...] r. na podstawie decyzji podatkowych, uwzględniających złożony przez podatnika wykaz od nieruchomości w [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. w [...] r. uchyliło decyzję wymiarową Wójta Gminy K. wskazując, że organ podatkowy nie jest uprawniony do przyjęcia za podstawę wymiaru innych danych niż wynika to z ewidencji gruntów, prowadzonej przez właściwy organ geodezyjny, a kwestionowanie danych zawartych w ewidencji odbywa się w odrębnym postępowaniu. Z uwagi na powyższe Wójt Gminy K. wydając decyzje wymiarowe na [...] i [...] rok dokonał wymiaru podatku zgodnie z aktualnym wypisem z rejestru gruntów, zgodnie z którym skarżący nie jest właścicielem spornej nieruchomości rolnej. W ocenie organu brak jest podstaw prawnych do wydania żądanego przez skarżącego zaświadczenia potwierdzającego własność nieruchomości w trybie postępowania administracyjnego, gdyż nadanie tytułu własności nieruchomości dopuszczalne jest jedynie na drodze postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Powyższe oznacza, iż warunkiem przesądzającym o skutecznym złożeniu skargi do sądu jest wyczerpanie wszystkich możliwych, służących stronie środków zaskarżenia. Bezczynność organu administracji jest w określonych przypadkach objęta kontrolą sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Oznacza to, iż bezczynność ta może dotyczyć jedynie sytuacji, w których organ nie wydaje decyzji administracyjnych, niektórych postanowień (w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających co do istoty, ponadto wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie) oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach. Jak już wyżej zasygnalizowano wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu musi być poprzedzone wyczerpaniem środków zaskarżenia. W sytuacji natomiast, gdy bezczynność organu ma miejsce w sprawach, w których organ winien wydać inny akt bądź dopełnić określonej czynności skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna pod warunkiem wyczerpania trybu przewidzianego w art. 52 § 3 p.p.s.a., tj. wezwania na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa. W tym przypadku zgodnie z treścią art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa . W ocenie Sądu pismo skarżącego z dnia [...] r. kierowane do Urzędu Gminy w K., w którym wezwał on organ do wydania dokumentów w postaci danych z ewidencji gruntów, stanowiło wezwanie organu do usunięcia prawa. Pismo Wójta Gminy K. z dnia [...] r. stanowiące odpowiedź na powyższe wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej w dniu [...] r. Tym samym trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał bezskutecznie w dniu [...] r. Tymczasem skarga H. Z. została nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu [...] r. Skargę należy zatem uznać za wniesioną z uchybieniem terminu do jej złożenia. Mając na względzie powyższe, Sąd postanowił odrzucić skargę jako spóźnioną na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 ustawy p.p.s.a.