II SAB/Gl 56/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K., K.K. oraz A.A. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącym (łącznie) kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego. Pismem z dnia [...] adwokat M.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Starosty [...] w zakresie wniesionego przez A.K., K.K. oraz A.A. wniosku o wypłatę odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną, położoną w Gminie W., obręb B., działka o nr [...]. Adwokat składając przedmiotową skargę powołał się na znajdujące się w aktach sprawy pełnomocnictwa, nie obejmujące jednakże postępowania przed sądami administracyjnymi (vide: pełnomocnictwa z dnia [...] i [...]). Stanowiło to podstawę do wezwania pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego zawierającego umocowanie do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie wezwano pełnomocnika do wykazania, że przed wniesieniem skargi złożył w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na Starostą [...] – również w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia. W odpowiedzi na skargę podniesiono bowiem że skarżący nie dochowali tego wymogu skargi. Powyższe wezwania skutecznie doręczono pełnomocnikowi w dniu [...]. Tego dnia na adres Sądu przesłane zostało pismo pełnomocnika cofające wniesioną w sprawie skargę. Mimo upływu terminu na wezwania nie udzielono odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej w skrócie ustawy, dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy ponieść należy, że adwokat M.K. nie wykazał, że skarżący A.K., K.K. oraz A.A. przed wniesieniem skargi wystąpili z zażaleniem na niezałatwienie w terminie do organu wyższego stopnia na Starostą [...], tj. do Wojewody [...]. Okoliczność braku dochowania tego wymogu potwierdził także organ wnioskując o odrzucenie skargi. Wobec tego Sąd uznał, że skarżący nie wyczerpali przysługującego im w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia, co stanowiło podstawę do odrzucenia ich skargi, zgodnie z regulacją art. 58 § 1 pkt 6 ustawy. Jednocześnie, stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, tj. w przypadku gdy skargę wnosi pełnomocnik należy do niej dołączyć pełnomocnictwo (art. 46 § 3 ustawy). Znajdujące się w aktach administracyjnych pełnomocnictwa, na które powołuje się adwokat, upoważniają go do reprezentacji w sprawie dochodzenia odszkodowania jedynie "przed wszystkimi organami właściwymi w sprawie". Mimo skutecznego wezwania nie zostało nadesłane do Sądu pełnomocnictwo obejmujące postępowanie sądowoadministracyjne. Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy. W świetle tych okoliczności oświadczenie adwokata o cofnięciu nie mogło wywołać skutków prawnych, gdyż dopiero prawidłowo wniesiona skarga, tj. dopuszczalna i nieobarczona brakami formalnymi uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu, obliguje Sąd do podjęcia dalszych czynności, w tym badania dopuszczalności tegoż cofnięcia. O zwrocie uiszczonego wpisu w całości rozstrzygnięto po myśli art. 232 § 1 pkt 1 lit. a ustawy.