II SAB/Gl 61/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Łucja Franiczek po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie wynagrodzenia za dozór pojazdu postanawia: odrzucić skargę. W dniu 22 października 2013 r. (data nadania na poczcie) R. M., reprezentowany przez prawidłowo umocowanego pełnomocnika, wniósł za pośrednictwem Starosty [...], do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie wynagrodzenia za dozór pojazdu, na skutek jego wniosku z dnia [...]r. Po przekazaniu skargi Sądowi, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 24 października 2013 r., pełnomocnik skarżącego został wezwany do wykazania w terminie 7 dni, że skarżący przed wniesieniem skargi wystąpił w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267), dalej zwanej Kpa, z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie przez Starostę [...], do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł bowiem o jej odrzucenie, z uwagi na brak wyczerpania przez skarżącego powyższego środka zaskarżenia. W wyznaczonym terminie pełnomocnik skarżącego nadesłał pismo procesowe z dnia [...]r., w którym oświadczył, że skarżący nie złożył zażalenia w trybie art. 37 § 1 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwanej Ppsa, dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 Kpa, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 Kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który, w ocenie strony skarżącej, pozostaje w bezczynności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że R. M. przed wniesieniem skargi nie wystąpił z zażaleniem na niezałatwienie w terminie sprawy do organu wyższego stopnia nad Starostą [...]. Oznacza to, że skarżący składając niniejszą skargę do sądu administracyjnego nie wyczerpał przysługującego mu w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia. W oparciu o powyższego skarga R. M. jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa.