II SAB/Gl 63/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 30 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie niezałatwienia zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji w sprawie dokonania oceny stanu technicznego obiektu p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. M. K. wniosła skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie niezałatwienia zażalenia na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w sprawie dokonania oceny stanu technicznego obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz., 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 ustawy p.p.s.a. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a tego przepisu. Oznacza to, iż bezczynność ta może dotyczyć jedynie sytuacji, w których organ nie wydaje decyzji administracyjnych, niektórych postanowień (w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także rozstrzygających co do istoty, ponadto wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie) oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przepis ten wymienia akty w sposób wyczerpujący, tym samym skarga wniesiona na bezczynność organu administracji publicznej wykraczającą poza ten zakres przedmiotowy określony w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. jest niedopuszczalna i podlegać musi odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a. W ocenie Sądu zarzuty podniesione w skardze nie dotyczą bezczynności organu administracji rozumianej jako niepodejmowanie przez ten organ nakazanych prawem aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy p.p.s.a. W niniejszej sprawie M. K. zarzuciła [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w K. bezczynność polegającą na niezałatwieniu złożonego przez nią w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa, zażalenia na bezczynność organu I instancji. Wskazać przede wszystkim należy, że jest to zażalenie odrębne od przewidzianego w art. 141 – 144 kpa. Nie jest ono wnoszone jako środek zaskarżenia postanowienia, lecz służy przede wszystkim kwestionowaniu przekroczenia ustawowego terminu załatwienia sprawy. Rozpoznanie zażalenia, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa, nie następuje jednak ani w formie decyzji administracyjnej, ani w formie postanowienia, na które przysługiwałoby zażalenie, ale w drodze czynności nadzorczej (zob. postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2001 r., sygn. akt IV SAB 177/00, nie publ.). Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, iż wyczerpanie przez stronę trybu zażaleniowego określonego w art. 37 kpa warunkuje wprawdzie wniesienie skargi na bezczynność, ale na bezczynność organu I instancji, a nie organu wyższego stopnia, do którego wniesiono zażalenie. Postępowanie prowadzone wskutek wniesienia zażalenia na podstawie art. 37 kpa nie ma bowiem cech samodzielnego postępowania administracyjnego, a wydane po rozpatrzeniu takiego zażalenia postanowienie ma charakter incydentalny (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r., IV SA 572/99, ONSA 2002, Nr 3, poz. 116). Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.