II SAB/Gl 63/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Ewa Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 7 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K. i M. K. na bezczynność Burmistrza Miasta O. w przedmiocie niezałatwienia sprawy dotyczącej punktu selektywnej zbiórki odpadów komunalnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W piśmie z dnia 4 września 2013 r. I. K. i M. K. reprezentowani przez pełnomocnika w osobie adwokata wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Burmistrza Miasta O. polegającą na nierozpoznaniu wniosku z dnia 16 lipca 2013 r. w sprawie zamknięcia punktu selektywnej zbiórki odpadów komunalnych. Na podstawie zarządzenia z dnia 15 listopada 2013 r. wezwano skarżących do wykazania w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, że przed wniesieniem skargi wystąpili w trybie art. 37 kpa do organu wyższego stopnia z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżących w dniu 25 listopada 2013 r. W piśmie z dnia 27 listopada 2013 r. pełnomocnik skarżących oświadczył, że skarżący przed wniesieniem skargi nie wystąpili z zażaleniem w trybie art. 37 § 1 kpa do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Jednocześnie wskazał, że skarżący wyczerpali przedsądowe środki zaskarżenia wzywając Burmistrza Miasta O. do usunięcia naruszenia prawa w piśmie z dnia 16 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także bezczynności organu. Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267) na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Wobec treści przywołanych przepisów warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest uprzednie wystąpienie przez stronę skarżącą z zażaleniem na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia nad organem, który w ocenie strony skarżącej pozostaje w bezczynności. Stosownie do art. 41 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.) zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów. Organem właściwym jest starosta poza przypadkami określonymi w art. 41 ust. 3 pkt 1 tej ustawy. Cofnięcie zezwolenia następuje również w drodze decyzji zgodnie z art. 47 ust. 2 powołanej ustawy. W rozpoznawanej sprawie Starosta [...] decyzją z dnia [...] r., nr [...] zezwolił Gminie O. na prowadzenie zbierania odpadów w punkcie selektywnego zbierania odpadów komunalnych w Gminie O. przy ul. [...], nr działki [...]. Załatwienie sprawy administracyjnej wszczętej wnioskiem skarżącej z dnia 16 lipca 2013 r. winno zatem zdaniem Sądu nastąpić przez wydanie decyzji. W takiej sytuacji przysługiwało skarżącym prawo złożenia zażalenia zgodnie z treścią art. 37 § 1 kpa. Złożenie takiego zażalenia stanowiło przy tym wyczerpanie środków zaskarżenia o jakich mowa w art. 52 ustawy p.p.s.a. Skoro jak wynika z nadesłanych Sądowi akt administracyjnych i pisma pełnomocnika skarżących z dnia 27 listopada 2013 r. takiego zażalenia strona nie złożyła to należało przyjąć, że środków zaskarżenia nie wyczerpała. W ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżących, nie wyczerpali oni środków zaskarżenia przez wezwanie Burmistrza Miasta O. do usunięcia naruszenia prawa. W sprawie nie miał bowiem zastosowania art. 52 § 3 p.p.s.a. Jak bowiem stwierdzono wyżej, sprawa podlegała załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej, a nie przez podjecie aktu lub czynności o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Podkreślić również trzeba, że bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Innymi słowy bezczynność oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie skarżący wnieśli skargę na bezczynność Burmistrza Miasta O. mimo, że organem właściwym w tej sprawie był Starosta [...]. Tymczasem bezczynność organu powiązana być musi z kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innych aktów bądź czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest zatem wystąpienie określonej podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 11 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Bd 251/13). W związku z powyższym skoro skarżący nie wyczerpali przysługujących im środków zaskarżenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę wniesioną w niniejszej sprawie za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ją odrzucił.