II SAB/Gl 65/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.F. na bezczynność Prezydenta Miasta R. w przedmiocie wykupu części udziału Skarbu Państwa w nieruchomości postanawia: odrzucić skargę Treść skargi M.F. wskazuje, że jej przedmiotem jest przebieg negocjacji dotyczących ustalenia ceny nabycia przez skarżącą udziałów w prawie własności nieruchomości położonej w R. przy ul. [...], które to udziały stanowiły dotychczas własność Skarbu Państwa. Zarzuty skarżącej koncentrują się na, jej zdaniem, niczym nieuzasadnionym zawyżeniu wartości prawa przysługującego Skarbowi Państwa, w sytuacji, gdy wzrost wartości samej nieruchomości był wynikiem zabiegów samej skarżącej. W odpowiedzi na wezwanie Sądu M.F., w piśmie procesowym z dnia [...] wskazała, że domaga się od Prezydenta Miasta R. zwrotu kwoty [...] zł, stanowiącej różnicę pomiędzy wartością wcześniej ustaloną przez strony, a kwotą uiszczoną przy nabywaniu wspomnianych udziałów, naliczenie stosownych odsetek, zwrot kosztów sporządzenia inwentaryzacji budowlanej, partycypację w kosztach sporządzenia operatu szacunkowego, obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Kognicja sądów administracyjnych została wyznaczona treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ). W myśl tego przepisu sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej w sprawach skarg na: - decyzje administracyjne; - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; - inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; - akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; - akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 przywołanego przepisu, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; - akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; - bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a przywołanego przepisu. Z treści skargi wynika, że M.F. zarzuca organowi nieuzasadnione zawyżenie wartości udziałów należących do Skarbu Państwa, co sprawiło, że skarżąca była zmuszona przeznaczyć większą sumę pieniędzy na ich wykup. W świetle przywołanego wyżej przepisu tego rodzaju roszczenie nie może być przedmiotem skargi kierowanej do sądu administracyjnego, gdyż w następstwie jego zgłoszenia organ nie jest zobowiązany do wydania któregokolwiek z aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Kwestie ustalenia rodzaju i wysokości świadczeń stron umowy cywilnoprawnej (a taką jest niewątpliwie akt notarialny zawarty w dniu [...], na mocy którego M.F. nabyła udziały w prawie własności nieruchomości należące do Skarbu Państwa) mają charakter cywilnoprawny. Wobec tego ewentualne spory w tym zakresie winny być rozstrzygane na drodze postępowania toczącego się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. nr 43, poz. 296 ze zm.). W myśl art. 1 tej ustawy, Kodeks postępowania cywilnego normuje postępowanie sądowe w sprawach ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy, jak również w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz w innych sprawach, do których przepisy tego Kodeksu stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy cywilne). Z powyższego wynika, że rozpoznawana skarga jest niedopuszczalna, skoro jej przedmiotem są roszczenia o charakterze cywilnoprawnym. Mając to na względzie orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3P.p.s.a.