II SAB/Gl 7/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Aneta Majowska, , , po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie wypłaty świadczenia aktywni rodzice w pracy p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 16 grudnia 2025 r. A. G. (dalej: skarżąca), wniosła do tut. Sądu skargę na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie dotyczącej wypłaty świadczenia aktywni rodzice w pracy na dziecko D. M.. Z nadesłanych akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca nie poprzedziła skargi złożonej do tut. Sądu ponagleniem do organu wyższego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumieć należy sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak na zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.). Z powołanych powyżej przepisów wynika, że wniesienie ponaglenia, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: k.p.a.) stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego w sprawach na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (zob. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2020 r. sygn. akt II OSK 3732/18). Wobec tego skarżąca, obowiązana była przed skierowaniem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wnieść ponaglenie, a następnie dopiero złożyć skargę na bezczynność organu. W świetle art. 37 § 3 k.p.a. ponaglenie wnosi się: do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (pkt 1); albo do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (pkt 2). W rozpatrywanej sprawie z akt sprawy nie wynika, aby złożenie skargi na bezczynność zostało poprzedzone ponagleniem zgodnie z art. 37 k.p.a. Skarżąca nie odpowiedziała także na wezwanie z dnia 11 lutego 2026 r. do wykazania czy przed wniesieniem skargi wystąpiła z ponagleniem do organu wyższego stopnia (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 6 lutego 2026 r., karta nr 15 akt sądowych, doręczone w dniu 19 lutego 2026 r.). W tym stanie rzeczy należało uznać, że skarga nie została poprzedzona wyczerpaniem przysługujących skarżącej środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., co skutkuje niedopuszczalnością merytorycznego jej rozpoznania. Stosownie bowiem do brzmienia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Skarga jako niedopuszczalna podlegała zatem odrzuceniu. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a orzeczono jak w sentencji. Orzeczenie przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.