II SAB/Gl 72/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Iwona Bogucka po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.G., M.G., H.K., E.Z. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie nabycia lokali mieszkalnych z prawem pierwszeństwa postanawia: odrzucić skargę Z treści skargi wynika, że skarżący zarzucają Prezydentowi Miasta K. bezczynność polegającą na tym, że nie wydaje on decyzji umożliwiającej skorzystanie przez skarżących z prawa pierwszeństwa w nabyciu najmowanych lokali użytkowych i wobec tego domagają się zobowiązania Prezydenta Miasta do wydania takiej decyzji lub do zbycia lokali na rzecz skarżących. W skardze podniesiono, że Prezydent Miasta jest organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1964 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – zwana dalej K.p.a.). Z tego powodu w ocenie skarżących jest zobowiązany do wydania decyzji rozstrzygajacej ich wniosek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej w sprawach skarg na: - decyzje administracyjne; - postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; - postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; - inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; - akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; - akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 przywołanego przepisu, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; - akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; - bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a przywołanego przepisu. Zgodnie z art. 1 pkt 1 K.p.a. Kodeks postępowania administracyjnego normuje m.in. postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych. Bez wątpienia nie oznacza to jednak, że każda sprawa indywidualna załatwiania jest w trybie przewidzianym w K.p.a., w formie aktu administracyjnego. Jest to bowiem możliwe tylko w tych przypadkach, gdy konkretny przepis prawa wyraźnie o tym stanowi. Istotą żądania skarżących jest zawarcie umowy kupna – sprzedaży nieruchomości, które są przez nich wynajmowane. Jest to czynność prawna regulowana przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Oznacza to, że tryb i zasady sprzedaży lokalu mieszkalnego, a także kwestia ewentualnego skorzystania z prawa pierwokupu nie mieszczą się w zakresie pojęcia "sprawa indywidualna z zakresu administracji publicznej". W razie sporu pomiędzy właścicielem a potencjalnym nabywcą lokalu, rozstrzygnięcie wyda sąd powszechny w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.). Tym samym żądanie od organu wydania decyzji administracyjnej w tym zakresie jest pozbawione podstaw prawnych. Gdyby bowiem organ to uczynił, rozstrzygnięcie to byłoby obarczone wadą powodującą jego nieważność (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Konsekwencją powyższego jest to, że nie można organowi przypisać bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., gdyż nie mógł wydać aktu administracyjnego (decyzji). O ile więc skarżący uważają, że obowiązujące regulacje uprawniają ich do skorzystania z prawa pierwokupu nieruchomości, mogą dochodzić swych racji na drodze postępowania przed sądem powszechnym i tam podnosić zarzut braku reakcji na ich roszczenie. Mając powyższe na względzie skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.