II SAB/Gl 8/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. sprawy ze skargi R. R. oraz J. R. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego 1) zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. do załatwienia wniosku skarżących z dnia [...] r. w terminie 14 dni od doręczenia akt organowi, 2) zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] roku R. i J. R. zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z żądaniem stwierdzenia – na podstawie art. 162 kpa – wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] roku nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie budynku biurowo-hotelowego położonego w Z. przy ul. [...] w związku z objęciem tego budynku decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] roku nr [...], udzielającej pozwolenia na użytkowanie odcinka autostrady "A" od km 315 + 700 (węzeł "B") do km 331 + 470 (węzeł "C"). Pismem z dnia [...] roku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. poinformował wnioskodawców, że wygaśnięcie decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] roku było już przedmiotem sprawy, prowadzonej z ich wniosku, w której organ I instancji decyzją z dnia [...] roku nr PINB [...] odmówił wygaszenia przedmiotowej decyzji z uwagi na brak przesłanek z art. 162 § 1 kpa. Decyzja ta została utrzymana przez [...]WINB w mocy decyzją z dnia [...]roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na tę decyzję (wyrok z dnia 7 listopada 2007 roku, sygn. akt II SA/Gl 491/07), a NSA wyrokiem w sprawie II OSK 401/08 z dnia 15 maja 2009 roku oddalił skargę kasacyjną. Wskazana przez wnioskodawców decyzja o pozwoleniu na użytkowanie nie stanowi nowej okoliczności, która uzasadniałaby ponowne rozpatrzenie wniosku, takie rozpatrzenie wniosku prowadziłoby do wydania decyzji obarczonej wadą o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Nadto organ stwierdził, że podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] roku, że w przedmiotowej sprawie nie występuje żadna z przesłanek uzasadniających wygaszenie decyzji Prezydenta Miasta Z. z [...]roku. Wnioskodawcy pismem z dnia [...] roku, powołując się na art. 37 § 1 kpa, złożyli zażalenie do [...]WINB w K. na bezczynność organu I instancji, polegającą na niezałatwieniu w terminie ich wniosku z dnia [...]roku. Następnie, pismem z dnia [...] roku, skargę na bezczynność PINB w Z. w zakresie rozpoznania wniosku z [...]roku. Odpowiadając na skargę PINB w Z. wniósł o jej oddalenie i stwierdził, że wniosek z [...] roku dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną, a więc jego ponowne rozpatrzenie prowadziłoby do wydania decyzji obarczonej wadą z art. 156 § 1 pkt 3 kpa, o czym skarżący zostali poinformowani pismem z dnia [...] roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z zm., dalej ppsa) sąd administracyjny rozpatruje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego artykułu. O bezczynności organu administracji publicznej można więc mówić wówczas, gdy w prawnie określonym terminie, organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadzi w sprawie postępowanie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go stosownym aktem lub czynnością. Prawnie określony termin do załatwienia sprawy przez organ I instancji to termin określony w art. 35 § 3 kpa. Zgodnie z tym przepisem załatwienie sprawy powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, w sprawach szczególnie skomplikowanych w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracyjnemu (art. 61 § 3 kpa, a więc w niniejszej sprawie 9 października 2009 roku). Po wpłynięciu podania (żądania) organ w zależności od swoich ustaleń podejmuje czynności określone w art. 64 § 2, 65 § 1 lub 66 § 3 kpa. W sprawie, której dotyczy skarga nie została dokonana żadna z tych czynności, a z odpowiedzi na skargę oraz pisma organu z dnia [...] roku nie wynika by organ uznał za potrzebne ich dokonanie. W związku z tym organ ten był zobowiązany w terminie określonym w art. 35 ust. 3 do załatwienia wniosku przez podjęcie aktu innego niż w wyżej wskazanych przepisach. Termin do załatwienia tego wniosku upływał co do zasady w dniu [...] roku, a przy przyjęciu, że wniosek dotyczy sprawy szczególnie skomplikowanej w dniu [...] roku. W żadnym z tych terminów wniosek nie został załatwiony w formie procesowej, nie stało się tak też do dnia rozprawy zakończonej wyrokiem. Istotnie ma rację organ, że ponowne rozstrzygnięcie sprawy wcześniej załatwionej decyzją ostateczną oznaczałoby wydanie tej pierwszej decyzji z wadą o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Za wyrokiem NSA z 14 października 1991 roku SAB 29/91 (nie publ.) należy powtórzyć, że chodzi tutaj o wydanie kolejno po sobie decyzji załatwiających sprawę co do istoty, przy istnieniu tożsamości sprawy. Jeżeli jednak zostanie wydana decyzja o umorzeniu postępowania wszczętego w sprawie już załatwionej decyzją ostateczną, to nie jest ona dotknięta wadą z art. 156 § 1 pkt 3 kpa, bo kończy ona w danej instancji postępowanie bezprzedmiotowe (art. 105 kpa). W związku z powyższym organ powinien ustalić czy sprawa z wniosku skarżących jest tożsama z załatwioną decyzją ostateczną [...]WINB z [...] roku (utrzymała w mocy decyzję PINB z [...]roku) i w zależności od tych ustaleń wydać decyzję rozstrzygającą o żądaniu wniosku lub umarzającą postępowanie w sprawie wobec jego bezprzedmiotowości. Mając na uwadze powyższą argumentację na podstawie art. 149 i art. 200 ppsa orzeczono, jak w sentencji.