II SAB/Gl 8/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta K. w przedmiocie wniosku w sprawie zawarcia umowy o przejęcie długu p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Pismem z dnia 28 listopada 2011 r. M. M. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta K. w przedmiocie jego wniosku w sprawie zawarcia umowy o przejęcie długu. W uzasadnieniu skargi wskazywał, że na podstawie umowy o remont lokalu położonego przy ul. [...] w K. od 17 września 2004 r. zajmuje wskazany lokal. Z uwagi na powiększający się zakres remontu i związaną z tym konieczność ponoszenia znacznych nakładów finansowych skarżący wystąpił do organu o wykup długu hipotecznego obciążającego dany lokal. Skarżący podkreślał, że pomimo wielokrotnych próśb jego wniosek nie został żaden sposób rozstrzygnięty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując na niedopuszczalność skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do rozpoznania przedmiotowej sprawy, a w przypadku uznania przez Sąd możliwości jej wniesienia, odrzucenie skargi z powodu niedochowania przez skarżącego trybu wnoszenia skargi określonego w art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej P.p.s.a., poprzez niewystąpienie z zażaleniem do organu wyższego stopnia. Organ wskazywał, że zawarł ze skarżącym umowę o remont lokalu położonego przy ul. [...] w K. Strony umówiły się, iż po zakończeniu remontu skarżący uzyska tytuł prawny do przedmiotowego lokalu. Pomimo przedłużenia terminu remont nie został wykonany, a organ wniósł o zwrot lokalu i uiszczenie odszkodowania za bezumowne korzystanie. Wyrokiem z dnia 2 czerwca 2009 r. sąd nakazał skarżącemu opróżnienie i opuszczenie lokalu, a nakazem zapłaty z dnia 4 kwietnia 2007 r. zasądzono na rzecz Miasta K. odszkodowanie za bezumowne korzystanie z przedmiotowego lokalu. Na podstawie nakazu zaopatrzonego w klauzulę wykonalności wszczęto postępowanie egzekucyjne celem wyegzekwowania zasądzonych należności. Skarżący M. M. wnosił o umożliwienie mu wykupu długu hipotecznego ciążącego na nieruchomości przy ul. [...], jednak organ odmówił zawarcia umowy o przejęcie długu ze względu na brak odpowiedniej zgody dłużnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył: Wymiar sprawiedliwości sprawowany przez sądy administracyjne jest realizowany zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.02, Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W myśl tego przepisu sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Jednocześnie zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych jest wyznaczony przez katalog określonych form działania organów administracji publicznej, wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a oraz w innych ustawach, do których odsyła art. 3 § 3 tej ustawy. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt l-4a. Tak określona dopuszczalność drogi postępowania sądowoadministracyjnego oznacza, iż sprawy o charakterze cywilnoprawnym nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Zarzucana skargą przewlekłość w prowadzeniu postępowania przez Prezydenta Miasta K., zdaniem Sądu nie odnosi się do sfery prawnej wskazanej w powołanym wyżej art. 3 § 1 P.p.s.a. Jak bowiem wynika z akt sprawy i treści skargi, skarżący w tej sprawie zarzuca przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta K. w przedmiocie zawarcia z nim umowy o przejęcie długu hipotecznego ciążącego na nieruchomości położonej przy ul. [...] w K. W ocenie Sądu, tak określone żądanie skarżącego dotyczy oceny możliwości nawiązania stosunku cywilnoprawnego ( zawarcia umowy o przejęcie długu - art. 519 i następne kodeksu cywilnego ). Należy więc podkreślić, że domaganie się przez skarżącego od Prezydenta Miasta K. zawarcia umowy o przejęcie długu hipotecznego ciążącego na wskazanej nieruchomości nie podlega załatwieniu w drodze wydania decyzji administracyjnej, bowiem nie jest to sprawa administracyjna. Mając powyższe na względzie, przyjdzie stwierdzić, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się jedynie do zakresu określonego ustawą - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz do spraw, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują taką kontrolę, co oznacza w konsekwencji, że objęte są nią jedynie akty i działania, a także bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania wskazane w tych ustawach. Przedmiotowa sprawa nie mieści się zatem w kognicji sądu administracyjnego i nie może być rozpatrywana przez ten Sąd. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., skargę M. M. jako niedopuszczalną należało odrzucić.