II SAB/Gl 81/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Taniewska -Banacka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. J. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie nierozpoznania zażalenia na bezczynność organu w sprawie wykonania określonych robót budowlanego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. H. J. wniósł skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.w przedmiocie nierozpoznania w terminie zażalenia złożonego w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – zwanej dalej KPA) na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w sprawie prowadzonego przez ten organ postępowania po wydaniu decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie H. J. wniósł skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie nierozpatrzenia w terminie zażalenia na bezczynność organu pierwszej instancji w sprawie wykonania określonych robót budowlanego. Co prawda pismo z dnia [...] r. zostało przez skarżącego zatytułowane "wniosek strony skarżącej o wymierzenie organowi grzywny", jednak w odpowiedzi na wezwanie Sądu do sprecyzowania treści skargi H. J. wyraźnie wskazał, że jego intencją jest zaskarżenie bezczynności [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie nierozpatrzenia zażalenia z dnia [...] r., skierowanego do tego organu w trybie art. 37 § 1 KPA. Przy tak sformułowanym żądaniu skargi w pierwszej kolejności należało ustalić kwestie związane z jej dopuszczalnością. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.- zwanej dalej p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2 tej ustawy) w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. – zwana dalej p.p.s.a.). Przedmiotowy zakres tej kontroli określony został w art. 3 p.p.s.a. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a tego przepisu, a więc gdy dotyczy ona jedynie: decyzji administracyjnych (pkt 1), postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty (pkt 2), postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4), pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach (4a). Przepisy te wymieniają akty, których wydania może żądać strona wnosząc do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu w sposób wyczerpujący, tym samym skarga wniesiona na bezczynność organu wykraczającą poza zakres przedmiotowy określony w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. jest niedopuszczalna i podlegać musi odrzuceniu, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W niniejszej sprawie H. J. przedmiotem skargi uczynił bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. polegającą na nierozpoznaniu zażalenia z dnia [...] r. na przewlekłość prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. postępowania. Zażalenie to zostało wniesione w trybie art. 37 § 1 KPA, na co wyraźnie wskazuje skarżący w treści tego dokumentu. Zażalenie takie kierowane do organu wyższego stopnia jest swoistym środkiem prawnym, służącym nie od postanowienia, ale na określone zachowanie się (bezczynność bądź przewlekłe prowadzenie postępowania) organu administracji publicznej. Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 KPA jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu pierwszej instancji i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Stanowisko organu wyższego stopnia ma charakter wpadkowy, powinno mieć formę postanowienia, na które stronie nie przysługuje zażalenie. Niezależnie bowiem od stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność albo przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ pierwszej instancji i w postępowaniu sądowoadministracyjnym może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 KPA (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2001 r., IV SA 572/99, dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślenia wymaga również, że nawet w przypadku braku takiego stanowiska strona ma prawo złożenia skargi na bezczynność albo przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ pierwszej instancji do właściwego sądu administracyjnego. Z uwagi na fakt, że ewentualne postanowienie wydane przez organ wyższego stopnia zaliczane jest do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, nierozstrzygających o istocie sprawy ani niekończących postępowania, a także jest to postanowienie, na które nie służy stronie zażalenie, postanowienie takie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W takiej sytuacji skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 KPA jest również niedopuszczalna. Mając powyższe na uwadze na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.