II SAB/Gl 82/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. C. na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę Śląskiego postępowania w sprawie wydania zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 20 lipca 2021 r. skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ze skargą na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę Śląskiego postępowania w sprawie wydania zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżący wskazał, że wniosek w w/w sprawie złożył w dniu 1 grudnia 2020 r. i dotąd nie otrzymał decyzji. Poinformował, że pismem z dnia 1 czerwca 2021 r. skierował do Śląskiego Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm. - zwanej dalej k.p.a.). W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski podał, że nie wpłynęło do tego organu w/w ponaglenie, lecz skierowany do Kierownika Oddziału w Wydziale Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców wniosek o przyspieszenie rozpoznania sprawy, pod rygorem złożenia ponaglenia i skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Poinformował, że skarżący nie wyczerpał właściwego trybu, tj. nie skierował ponaglenia do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W świetle tych okoliczności, po przekazaniu sądowi w/w skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy, Zastępca Przewodniczącego Wydziału II wezwał skarżącego do wykazania, że przed wniesieniem skargi złożył w trybie art. 37 § 1 k.p.a. ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad Wojewodą Śląskim, tj. do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W wezwaniu tym wyznaczono termin 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Termin ten upłynął jednak bezskutecznie. Tymczasem zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.- dalej w skrócie p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do treści art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W zakresie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, powołane przepisy uzupełnia art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowiąc, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Przywołane regulacje kreują obowiązek wyczerpania środka zaskarżenia przewidzianego w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.), który służył skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 § 1 p.p.s.a.) i przewidują ponaglenie, jako właściwy środek zaskarżenia poprzedzający skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 52 § 2 w zw. z art. 53 § 2b p.p.s.a.). Zgodnie z informacją udzieloną przez organ, skarżący przed wniesieniem skargi nie złożył ponaglenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad Wojewodą Śląskim, tj. do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Należy zgodzić się z Wojewodą Śląskim, że za takie ponaglenie nie można uznać, powołanego w skardze i znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, pisma skarżącego z dnia 1 czerwca 2021 r. zatytułowanego "Wniosek o przyspieszenie rozpoznania sprawy". Adresatem tego pisma nie jest, wbrew regulacji art. 37 § 1 k.p.a., organ wyższego stopnia nad organem prowadzącym, w ocenie skarżącego, przewlekłe postępowanie w sprawie, tj. Wojewodą Śląskim. Treść tego pisma wskazuje dopiero na zamiar wniesienia przez skarżącego owego ponaglenia. W piśmie tym skarżący wyznaczył bowiem organowi termin do wydania decyzji (do 15 czerwca 2021 r.) pod rygorem złożenia ponaglenia i skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Nadto, do dnia niniejszego posiedzenia niejawnego, skarżący, mimo skutecznie doręczonego mu wezwania z dnia 22 września 2021 r. nie skorzystał z możliwości wykazania, że wyczerpał ów środek zaskarżenia. Niedochowanie wymogu z art. 52 § 2 p.p.s.a. obligowało zatem Sąd do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.