II SAB/Gl 83/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.G. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie niewydania rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności decyzji w sprawie przejęcia gospodarstw rolnych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] r. P.G. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skargę na bezczynność Wojewody [...], polegającą na nierozpatrzeniu wniosków skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w O. nr [...] z dnia [...] r. oraz nr [...] z dnia [...]r., na podstawie których na rzecz Skarbu Państwa przejęte zostały nieruchomości rolne. W odpowiedzi na skargę organ zawnioskował o jej odrzucenie. Wojewoda [...] argumentując swoje stanowisko podniósł, iż skarżący nie wyczerpał toku prawnego przewidzianego w procedurze administracyjnej, a mianowicie nie złożył zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia. Zarządzeniem z dnia 14 grudnia 2010 r. Przewodniczący Wydziału II zobowiązał skarżącego do wykazania, że przed wniesieniem skargi skarżący wystąpił z zażaleniem, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., do organu wyższego stopnia nad Wojewodą [...] - w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe skarżący zwrócił się z wnioskiem o zawieszenie postępowania z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Jak wynika z treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwaną p.p.s.a. dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie do art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. Powołany przepis wprowadza zasadę pierwszeństwa postępowania administracyjnego w stosunku do postępowania sądowego. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, w której bezczynność organu administracji polega na niewydaniu decyzji, środkiem tego rodzaju jest zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 § 1 k.p.a.). W niniejszej sprawie strona skarżąca pomimo wezwania nie uprawdopodobniła, iż przed wniesieniem skargi wystąpiła z takim zażaleniem do właściwego w sprawie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. W tym stanie rzeczy, skoro strona skarżąca nie wyczerpała przysługującego jej w postępowaniu administracyjnym środka zaskarżenia, a zatem skarga złożona została bez zachowania wymaganego prawem trybu, to skargę taką jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. art. 52 § 1 p.p.s.a. oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie wskazać należy, iż bez znaczenia pozostaje fakt wystąpienia skarżącego z wnioskiem o zawieszenie postępowania, jeśli skarga nie została wniesiona skutecznie. Braki skargi uniemożliwiające jej nadanie dalszego biegu ograniczają sąd do odrzucenia skargi. Zatem wobec wystąpienia przesłanki kwalifikującej skargę jako niedopuszczalną, nie można było nadać wnioskowi o zawieszenie postępowania biegu.