II SAB/Gl 9/09

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. N. na bezczynność Prezydenta Miasta G. w przedmiocie niezałatwienia sprawy dotyczącej przekwalifikowania lokalu wchodzącego w skład mieszkaniowego zasobu gminy w lokal socjalny w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: ustanowić dla D. N. adwokata z urzędu Postanowieniem z dnia 11 maja 2009 r. Sąd odrzucił skargę D. N. na bezczynność Prezydenta Miasta G. polegającą na niezałatwieniu sprawy przekształcenia lokalu komunalnego w lokal socjalny. Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca wystąpiła o ustanowienie adwokata z urzędu, wniosek ten motywując ciężką sytuacją materialną. Wnioskodawczyni zamieszkuje wraz z córką w lokalu o pow. [...] m2, utrzymując się ze świadczenia rentowego D. N. w wysokości 519 zł, oraz alimentów uzyskiwanych przez jej córkę w wysokości 400 zł. Skarżąca jest częściowo niezdolna do pracy zaś jej córka cierpi na schorzenia wymagające stałego leczenia ([...]). Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (w omawianym przypadku polegającego na ustanowieniu fachowego pełnomocnika z urzędu) może nastąpić wówczas, gdy osoba występująca z takim wnioskiem wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Przedmiotem badania przy analizie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest całokształt okoliczności związanych z sytuacją materialną wnioskodawcy. Treść wniosku wskazuje na to, iż skarżąca wraz z córką znajdują się w bardzo trudnej sytuacji materialnej. Miesięczny dochód, którym dysponują jest stosunkowo niski i co do zasady pozwala na zaspokojenie podstawowych potrzeb bytowych. Trzeba mieć również na względzie fakt, iż zarówno wnioskodawczyni jak i jej córka są osobami o złym stanie zdrowia, co uzasadnia założenie, że ich potrzeby życiowe są wyższe od przeciętnych. W takiej sytuacji niepodobna oczekiwać, że D.N. będzie w stanie pokryć koszty związane z toczącym się postępowaniem sądowym, w tym opłacić usługi fachowego pełnomocnika. Udział tego ostatniego jest niezbędny ze względu na stadium, w jakim znalazło się postępowanie sądowe. Jedynym środkiem pozwalającym na weryfikację wspomnianego wyżej postanowienia z dnia 11 maja 2009 r. jest bowiem skarga kasacyjna, która w myśl art. 175 § 1 P.p.s.a. co do zasady powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Odmowa prawa pomocy oznaczałaby w takiej sytuacji pozbawienie skarżącej prawa do sądu, w omawianym przypadku polegającego na możliwości weryfikacji rozstrzygnięcia wydanego przez sąd I instancji. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.