II SAB/Ka 125/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. Zofia Borowicz Sędziowie NSA del. Wiesław Morys (spr.) Asesor WSA Beata Kalaga-Gajewska Protokolant stażystka Agnieszka Janecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lutego 2004 r. sprawy ze skargi H. A. S. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia: umorzyć postępowanie. Skarżący domagał się od Prezydenta Miasta K., jako organu wykonującego zadania starosty, udzielenia informacji (wykazu) o nieruchomościach Skarbu Państwa położonych na terenie sprecyzowanych dzielnic K. Uzyskał informację, iż w większości nieruchomości te stanowią własność prywatną, zaś co do nieruchomości Skarbu Państwa nie przewiduje się ich zbycia w drodze przetargu. W aktach administracyjnych zalega przy tym wykaz przedmiotowych nieruchomości, sporządzony w dniu [...] r., wszak nie został on skarżącemu doręczony. Jego skarga na niezałatwienie przez Prezydenta Miasta K. powyższego podania, skierowana do Wojewody Ś., potraktowana jako zażalenie w trybie art.37 k.p.a., wywołała zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji w terminie do dnia [...] r.. Pismem z tej daty Prezydent K. powiadomił skarżącego, iż zadośćuczynienie wnioskowi nie jest możliwe, gdyż w zasobie Skarbu Państwa nie figurują tego rodzaju nieruchomości. Nadto dodał, iż przedmiotowe dane będą dostępne w Biuletynie Informacji Publicznej poczynając od dnia [...] r.. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący domagał się stwierdzenia obowiązku udzielenia przez Prezydenta Miasta K. żądanej informacji. W jego ocenie organ ten, mimo oparcia wniosku na przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. (Dz.U. Nr 112, poz.1198), nadto mimo upływu wskazanego przez Wojewodę terminu, nie załatwił go, zatem pozostaje bezczynny. Naprowadził, iż przywołane przepisy nie wymagają wykazania interesu w domaganiu się udostępnienia informacji publicznej, do jakiej niewątpliwie należą dane o nieruchomościach Skarbu Państwa. Zajmując stanowisko w sprawie organ podał, iż udzielił skarżącemu odpowiedzi na żądanie, nadto, że sporne informacje są dostępne w internetowym Biuletynie Informacji Publicznej. Dlatego uważał, iż nie jest bezczynny w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: w pierwszej kolejności wymaga wyjaśnienia, że z dniem 1 stycznia 2004 r. utraciła moc ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (p. art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zaś sądownictwo administracyjne stało się dwuinstancyjne, przy czym w pierwszej instancji orzekają wojewódzkie sądy administracyjne (p. art.3 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Stosownie do brzmienia art.97 §1 powyższej ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez tutejszy sąd na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W drugim rzędzie należy podnieść, że w sprawie zaczepiającej bezczynność organu administracyjnego przedmiotem kontroli legalności, dokonywanej na podstawie art.1 §1 Prawa o ustroju sądów administracyjnych, jest kwestia, czy organ ten w ustawowym terminie nie zakończył sprawy administracyjnej, do rozpatrzenia której jest właściwy. Przy czym, w myśl art.3 §2 pkt 8 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, chodzi o sprawy załatwiane w sposób określony w art.3 §2 pkt 1-4 tej ustawy. Niniejsza sprawa należy do tej kategorii ze względu na treść żądania i formę jej załatwienia, nadto skarżący ma interes prawny we wniesieniu skargi, przeto jest ona dopuszczalna zarówno przedmiotowo, jak i podmiotowo. Zachowano również przepisany tryb, gdyż skarżący wykorzystał służący mu środek (co prawda jawią się wątpliwości co do jego formy i właściwości organu, wszak w razie niewłaściwości rzeczą Wojewody było przekazanie go organowi właściwemu), stąd – przy spełnieniu dalszych wymogów formalnych – istniała podstawa do rozpoznania skargi. Jak głosi art.149 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznanie skargi na bezczynność za zasadną skutkuje wyrokiem zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W sprawach, których przedmiotem jest bezczynność organów administracyjnych Wojewódzki Sąd Administracyjny ma na uwadze stan faktyczny i prawny istniejący zasadniczo w dacie złożenia skargi, jednakowoż nie może przejść obojętnie nad późniejszymi zmianami okoliczności należących do elementów tych stanów, a więc nie może nie uwzględniać zaszłości występujących w chwili orzekania. Takie też stanowisko zajmował poprzednio Naczelny Sąd Administracyjny. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, godzi się w pierwszej kolejności stwierdzić, że w dacie wniesienia skargi była ona uzasadniona. Bowiem właściwy organ, mimo upływu ustawowego terminu oraz terminu zakreślonego przez Wojewodę Ś., nie załatwił sprawy. Żądanie skarżącego oparte zostało o przepisy cytowanej powyżej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niewątpliwie mieściło się ono w zakresie pojęcia informacji publicznej sformułowanego przez art.1 ust.1 tej ustawy. W takiej sytuacji przepis art.3 tej ustawy przewiduje uprawnienia do: uzyskania informacji publicznej, która jest udostępniana na wniosek w zakresie przekraczającym dane ogłaszane w dokumentach urzędowych, wglądu do dokumentów urzędowych i dostępu do posiedzeń organów. Skarżący skorzystał z pierwszego uprawnienia. W takim wypadku ustawa ta reguluje następujące czynności i rozstrzygnięcia: udzielenie informacji publicznej, decyzjne umorzenie postępowania, gdy wniosek o jej udostępnienie nie zostanie zmodyfikowany w trybie art.14 ust.2 z powodu braku możliwości zadośćuczynienia mu w pierwotnej wersji, wydanie decyzji odmawiającej udzielenia informacji z powodu braku szczególnie istotnego interesu publicznego w żądaniu informacji przetworzonej, albo z uwagi na ograniczenia podmiotowe i przedmiotowe. Tymczasem organ nie zachował się stosownie do tych uregulowań, bowiem ograniczył się do pisemnego powiadomienia skarżącego, iż nie przewiduje przeprowadzenia przetargu na zbycie nieruchomości Skarbu Państwa (mimo, iż nie było to przedmiotem żądania), które zresztą, jak podano, stanowią mniejszość na tym terenie, a następnie, że w ogóle nie dysponuje takimi nieruchomościami (w świetle wykazu z dnia [...] r. ta ostatnia informacja jest nadto nieprawdziwa). Podczas, gdy pisemne powiadomienie wnioskodawcy na podstawie przepisów omawianej ustawy może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy żądane dane nie stanowią informacji publicznej albo, gdy dane nie zostały wytworzone. Wadliwe było także wskazanie skarżącemu, iż informacje w przedmiotowej materii ukażą się w Biuletynie Informacji Publicznej. Skarżący żądał wszak informacji dużo wcześniej, przeto odsyłanie go do przyszłości nie może znaleźć aprobaty, niezależnie od tego, iż sporne informacje winny już wówczas zostać umieszczone w tym publikatorze. Niemniej jednak w toku niniejszego postępowania owa bezczynność organu ustała. Jak należy mniemać opublikowano sporne dane w przywołanym Biuletynie (w dniu [...] r.), czym organ wyczerpał swój obowiązek udzielenia informacji w zakresie objętym żądaniem, które pokrywa się z zakresem publikacji. Stosownie do brzmienia art.6 ust.1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej żądane w sprawie dane winny być w nim bowiem ujawnione. Tymczasem, w myśl art.10 cytowanej ustawy informacji publicznej na wniosek można żądać jedynie w takim zakresie, w jakim nie jest ona dostępna w Biuletynie Informacji Publicznej. W takim zatem stanie faktycznym odpadła przyczyna i dopuszczalność udzielenia skarżącemu przedmiotowej informacji z chwilą jej publikacji. Na marginesie wypadnie dodać, iż dla tej kwestii nie ma znaczenia fakt czy skarżący dysponuje łączem internetowym umożliwiającym skorzystanie z owego Biuletynu, bo nie należy to do przesłanki cytowanego przepisu. Ustawodawca nie uzależnił od tej technicznej możliwości dostępności informacji, uznając, iż obecnie jest to środek szeroko używany (istnieją publiczne miejsca zapewniające dostęp do internetu). Stąd przyjął powszechność informacji ujawnianych tą drogą. Jeżeli więc w niniejszej sprawie żądane dane w ten sposób są dostępne, to organ nie jest już zobowiązany do ich udzielenia na wniosek. W konsekwencji czego ustała bezczynność organu, zatem postępowanie niniejsze, jako bezprzedmiotowe, podlegało umorzeniu. Niepodobna wszak nakazać już organowi udostępnienia spornych informacji. Co mając na uwadze, na zasadzie art.161 §1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.