II SAB/Ka 142/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie : niewydania dokumentu potwierdzającego tożsamość p o s t a n a w i a odrzucić skargę [...] r. S. K. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta Miasta B. w sprawie niewydania dokumentu potwierdzającego tożsamość. Pismem z 5 grudnia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi – poprzez nadesłanie odpisu skargi oraz odpisu pisma z 15 października 2003 r., a także poprzez wskazanie, czy w trybie art. 37 § 1 k.p.a. składał zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia – pod rygorem odrzucenia skargi. S. K. odebrał to wezwanie 12 grudnia 2003 r. i 15 grudnia 2003 r. nadał przesyłką poleconą odpis skargi oraz odpis pisma z 15 października 2003 r. Do dnia dzisiejszego nie wskazał jednak, czy składał zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga S. K. została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 19 września 2003 r. (następnie przekazana według właściwości do Ośrodka Zamiejscowego tego Sądu w Katowicach, kiedy obowiązywały przepisy art. 17 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), zgodnie z którymi, Sąd rozpoznawał skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 16 ust. 1 pkt 1-4. Skargę na decyzję administracyjną wnosiło się bezpośrednio do Sądu w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie zaś z art. 34 ust. 1 i 2 tej ustawy, skargę można było wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Wyczerpanie środków odwoławczych oznaczało sytuację, w której stronie nie przysługiwał żaden środek odwoławczy przewidziany w ustawie. Na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o NSA, Sąd odrzucał skargę, między innymi niedopszuczalną z innych przyczyn, a także gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków skargi. Należy jednak zauważyć, że wskazana ustawa straciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r., na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. Dz. U. z 2002 r. Nr 240, poz. 2052). W myśl art. 85 ostatnio cytowanej ustawy, z dniem 1 stycznia 2004 r. utworzono w Warszawie i w miejscowościach, w których miały siedziby ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1259) oraz zniesiono ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Na podstawie § 1 pkt 4 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652) utworzony został dla obszaru województwa śląskiego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast według art. 52 § 1 i 2, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak, między innymi zażalenie. Sąd odrzuca skargę postanowieniem również na posiedzeniu niejawnym, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi – a także – jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (art. 58 § 1 pkt 3 i 6, art. 58 § 3). Należy zauważyć, że termin do wniesienia skargi w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest identyczny, jak w ustawie o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Strona może wnieść skargę jedynie wówczas, kiedy wyczerpała przysługujące jej środki zaskarżenia. W świetle tych przepisów nie budzi zatem wątpliwości, że skarga podlega odrzuceniu, kiedy skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia służących mu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), skarżącemu służyło zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 § 1. Pomimo wezwania Sądu, skarżący nie uzupełnił w terminie braku formalnego skargi poprzez wskazanie, czy złożył takie zażalenie. Nadesłał jedynie odpis skargi oraz odpis pisma procesowego. Z tego też powodu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3, art. 58 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym.