II SO/Gl 10/15

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 18 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M.S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie dotyczącej zmian dokonanych w ewidencji gruntów i budynków postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy M. S. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z matką i pełnoletnim synem. Zadeklarowała, że poza budynkiem mieszkalnym o pow. 220 m2, nieruchomością rolną o pow. 3,125 ha oraz budynkami gospodarczymi (szopa, stodoła itp.) nie posiada żadnego innego majątku, zaś na dochody uzyskiwane w jej rodzinie składają się: wynagrodzenie za pracę za granicą – 643 euro; dopłaty do gospodarstwa – 208 zł w ujęciu miesięcznym; dochody z gospodarstwa – 416 zł, alimenty przyznane jej synowi – 700 zł, emerytura matki strony – 1761 zł. Na wezwanie referendarza sądowego strona nadesłała obfitą dokumentację obrazującą poziom uzyskiwanych dochodów jak również strukturę i wysokość wydatków. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U.z 2012 r. poz. 270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Na wstępie zauważyć trzeba, że sytuacja majątkowa skarżącej i jej rodziny była już przedmiotem analizy dokonywanej w tut. Sądzie przez referendarza sądowego w postępowaniach toczących się pod sygn. akt I SA/Gl 794/15, I SA/Gl 795/15, I SA/Gl 796/15 i I SA/Gl 797/15. Postanowieniami z dnia 8 września 2015 r. referendarz odmówił stronie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, a poczynione przezeń uwagi w całej rozciągłości zachowują zasadność również na gruncie niniejszej sprawy. Przede wszystkim zauważyć trzeba, że ocena sytuacji materialnej strony ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy dokonywana jest poprzez porównanie uzyskiwanego przez nią dochodu z wydatkami, które będzie zobowiązana ponieść w toczącym się postępowaniu sądowym. Tylko bowiem osoby, których stan majątkowy (a więc brak jakichkolwiek dochodów lub też dochody uzyskiwane w wysokości wykluczającej wygospodarowanie jakichkolwiek dodatkowych środków) mogą liczyć na ewentualne przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Tymczasem, trzyosobowa rodzina wnioskodawczyni uzyskuje przeciętny, miesięczny dochód netto w wysokości około 5140 zł i składają się nań: wynagrodzenie wnioskodawczyni w kwocie 643 euro (wg. kursu NBP, tabela A z dnia 16 września 2015 r. 1 euro kosztowało 4,199 zł, co w przeliczeniu daje 2699,95 zł); dopłata do gospodarstwa rolnego – w ujęciu miesięcznym stanowiąca kwotę 208 zł; dochód z gospodarstwa rolnego w wysokości 416 zł; alimenty syna w wysokości 700 zł oraz emerytura matki strony – 1117 zł netto. Udokumentowane, stałe wydatki oscylują zaś w granicach 500 – 600 zł (opłaty za energię elektryczną, wywóz śmieci, wywóz nieczystości płynnych, usługi telekomunikacyjne). Do tego rodzaju wydatków nie sposób zaś zaliczyć np. jednorazowego zakupu laptopa (notabene dokonanego w 2013 r.) ubezpieczenia sportowego motocykla należącego do syna wnioskodawczyni czy też zakupu materiałów budowlanych. Trudno bowiem przyjąć, ze tego rodzaju wydatki powinny mieć pierwszeństwo przed należnościami publicznoprawnymi. Powołane wyżej okoliczności bezspornie przemawiają za przyjęciem tezy, iż rodzina strony jest w stanie wygospodarować środki na pokrycie kosztów postępowania sądowego i nie poniesie z tego tytułu uszczerbku w swoim utrzymaniu. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.