II SO/Gl 11/08

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 16 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku G. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Skarżący, w nadesłanej bezpośrednio do Sadu skardze zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, podnosząc iż utrzymuje się z renty inwalidzkiej w wysokości [...] zł, z której [...] zł przeznacza na spłatę [...] na rzecz dziecka. Skarżący oświadczył, że w miarę swoich możliwości znajduje zatrudnienie, jednakże nie przynosi ono dochodów na tyle wysokich, aby pozwalały na poniesienie kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku dla jego utrzymania. Następnie, na wezwanie Sądu złożył ów wniosek na druku urzędowego formularza PPF. Zaznaczył w nim, że jest osobą [...], mieszkającą [...]. Wobec braku danych, pozwalających na rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy, referendarz sądowy pismem z dnia 13 sierpnia 2008 r. wezwał skarżącego do udokumentowania uzyskiwanego przezeń dochodu. Pomimo osobistego odebrania tej przesyłki, G. G. nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Obowiązujące przepisy ustanawiają zasadę odpłatności postępowania (art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.), nie mniej jednak nie ma ona charakteru bezwzględnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Osobie fizycznej, która wystąpiła o zwolnienie od kosztów sądowych prawo pomocy może być przyznane wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim i swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Treść przywołanych wyżej przepisów, a szczególnie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. wskazuje na to, iż ciężar dowodowy spoczywa na osobie ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy. Tym samym, w razie pojawienia się wątpliwości co do rzeczywistego stanu majątkowego referendarz sądowy lub sąd mają możliwość wezwania wnioskodawcy do uprawdopodobnienia okoliczności wskazanych we wniosku (art. 255 P.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie brak jest dostatecznych przesłanek do uznania, że G. G. jest osobą zasługującą na przyznanie prawa pomocy. Skarżący nie wskazał bowiem źródeł swoich dochodów (w skardze wspomniał, że otrzymuje rentę oraz zatrudnia się) co uniemożliwia obiektywną ocenę jego rzeczywistych możliwości finansowych. Wobec powyższego nie można jednoznacznie stwierdzić, że jest on osobą, której stan majątkowy uzasadniałby przyznanie prawa pomocy. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności postanowiono jak w sentencji w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu.