II SO/Gl 21/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. o wymierzenie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w C. grzywny za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, zgodnie z treścią § 4 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W odpowiedzi, w piśmie procesowym z dnia [...] r. R. K. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych, powołując się na możliwość wyrządzenia uszczerbku w utrzymaniu skarżącej i jej rodziny. Następnie swój wniosek złożyła na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z treści formularza wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z mężem oraz dwoma kotami i psem, zamieszkując w lokalu o pow. 38 m2. Źródłem utrzymania się jej rodziny jest dochód wnioskodawczyni i jej małżonka uzyskiwany w łącznej kwocie 3490 zł miesięcznie. Strona zadeklarowała, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów, których wartość przekraczałaby 3.000 euro. Ze sporządzonego przez stronę zestawienia wydatków wynika, ze czynsz za lokal mieszkalny wynosi 205 zł, opłata za energię elektryczną 80 zł, opłata za gaz – 50 zł, koszty usług RTV 105 zł, zakup węgla – 160 zł, zakup drewna – 200 zł kwartalnie, wykup lekarstw – 300 - 400 zł, usługi weterynaryjne – 500 zł, leki dla zwierząt 300 zł, koszty przestrzegania diety – łącznie 900 zł, telefony – 90 zł, wyżywienie zwierząt – 400 zł. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Oceniając stan majątkowy R. K. pod względem możliwości poniesienia przez stronę kosztów związanych z postępowaniem sądowym nie stwierdzono, aby skarżąca znajdowała się w sytuacji materialnej, która wyklucza poniesienie tego rodzaju wydatku. Na wstępie zauważyć trzeba, że bezspornym jest, iż skarżąca i jej małżonek uzyskują świadczenia rentowe w łącznej wysokości 3490 zł netto miesięcznie. Zestawienie sporządzone przez R. K. w druku formularza PPF rodzi pytanie o źródła, z których pokrywa ona znaczącą dysproporcję pomiędzy dochodem (3503 zł) a wskazanymi wydatkami (około 5000 zł). Strona w żaden sposób nie uprawdopodobniła podanej przez nią wysokości wydatków na leczenie zwierząt (podane informacje wskazują, że jest to niebagatelna suma 800 zł miesięcznie). Zdziwienie może budzić fakt, że strona wskazuje na wysokie wydatki, oczekując pomocy ze strony Państwa, a zarazem płaci abonament z usługi TV cyfrowej w kwocie ponad 100 zł, co trudno uznać za zaspokajanie podstawowych potrzeb. Ta ostatnia uwaga nabiera szczególnego znaczenia wobec faktu, że wpis od skargi wynosi 100 zł, a więc mniej niż miesięczna opłata za wspomnianą usługę. Oczekując przyznania prawa pomocy strona winna wykazać, że wyczerpała wszelkie możliwości zdobycia środków, a jej sytuacja materialna nie budzi zastrzeżeń pod względem zarówno wysokości dochodów jak i niezbędności ponoszonych wydatków. W rozpoznawanej sprawie ze względu na wskazane wyżej powody, brak jest podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.