II SO/Gl 3/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: 1) zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, 2) ustanowić dla skarżącego adwokata Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy W. G. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy, w piśmie procesowym (data wpływu do Sądu 23 lutego 2012 r.) precyzując, że zwraca się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Z uzyskanych od strony informacji wynika, że wnioskodawca nie posiada żadnego majątku, a obecnie jego jedynym dochodem jest zasiłek okresowy uzyskiwany w kwocie 188,5 (płatne do końca marca br.). Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Podane przez skarżącego okoliczności pozwalają stwierdzić, że jego sytuacja bardzo trudna, stąd też uzasadnione jest uwzględnienie złożonego wniosku w całości. Jedynym źródłem dochodu wnioskodawcy jest zasiłek okresowy uzyskiwany w kwocie 188 zł miesięcznie (vide decyzja z dnia 29 grudnia 2011 r.). Skarżący nie uzyskuje poza tym jakichkolwiek innych dochodów jak również nie posiada żadnych składników majątku, których ewentualne zbycie lub obciążenie mogłoby przynieść dodatkowe środki. W tej sytuacji odmowa przyznania prawa pomocy oznaczałby zamknięcie stronie drogi do Sądu, co oznacza, że za zasadne uznano zarówno zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie dlań adwokata z urzędu. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.