II SO/Gl 8/12

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy Na druku urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy P. S. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z treści złożonego formularza wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie ze swoją małżonką – G. S., zamieszkując w budynku o pow. 100 m2, usytuowanym na nieruchomości o pow. 760 m2. W skład majątku skarżącego wchodzi samochód osobowy marki [...] (8 letni). Wnioskodawca, w druku formularza, podkreślił, że ze względu na stan techniczny budynku, w którym zamieszkuje zmuszony był do przeprowadzenia szeregu remontów. Wedle formularza łączny dochód skarżącego i jego małżonki wynosi 4300 zł. Na wezwanie referendarza sądowego P. S. nadesłał szereg dokumentów obrazujących jego sytuację materialną, Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje: Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. Poz. 270. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku w utrzymaniu swoim oraz swojej rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). W realiach rozpoznawanej sprawy nie znaleziono podstaw do przyznania wnioskodawcy prawa pomocy, albowiem przedstawione przez stronę informacje przeczą tezie o trudnej sytuacji materialnej, w której się znalazła. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na stosunkowo wysokie świadczenie emerytalne, które uzyskuje skarżący - 3005 zł netto miesięcznie. Miesięczny dochód rodziny wnioskodawcy ulega powiększeniu o świadczenie emerytalne jego małżonki, która otrzymuje emeryturę w wysokości 729 zł miesięcznie. P. S., na wezwanie referendarza sądowego przesłał szereg dokumentów, które wykazywały wysokość miesięcznych wydatków, których wysokość kształtuje się na poziomie około 1800 zł – z uwzględnieniem udokumentowanych wydatków na lekarstwa. O ile nie budzą wątpliwości opłaty za energię elektryczną, dostawy wody, czy też zakup lekarstw, to jednak do niezbędnych kosztów utrzymania nie można zaliczyć opłat za TV satelitarną w kwocie 60 zł miesięcznie, spłaty pożyczki na zakup mebli, czy też zaliczek na dwa wyjazdy wypoczynkowe – co wynika z przedstawionego wyciągu z rachunku bankowego. Przyznanie prawa pomocy jest bowiem uzależnione od oceny, czy strona wykorzystała wszelkie, dostępne jej możliwości w celu zdobycia środków na opłacenie kosztów sądowych. Mając zaś na względzie, że koszty te mają charakter daniny publicznoprawnej, niepodobna przyjąć, że wskazane wyżej wydatki o charakterze prywatnoprawnym winny mieć w takiej sytuacji pierwszeństwo. Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.