II SO/Gl 8/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nr [...]w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu nieprawidłowości w trakcie realizacji inwestycji w kwestii wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...]r. nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...]r. nr [...], mocą którego wymierzono R. K. karę w wysokości 5.000 zł z tytułu nieprawidłowości w trakcie realizacji inwestycji. W piśmie z dnia 12 czerwca 2013 r. ( data osobistego złożenia pisma w Sądzie) R. K. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek wskazał, że uiszczenie wymierzonej kary przekracza jego możliwości finansowe. Podniósł, że działalność firmy "A" K. R. polega na sprzedaży opału, jest to sprzedaż sezonowa i obecnie nie przynosi znacznych dochodów. Ponadto skarżący wskazał, że stan jego zdrowia ( jest chory na raka trzustki- nieoperacyjnego, z przerzutami ) znacznie odbija się na kondycji firmy, którą stara się zarządzać, w związku z chorobą nie może poszerzyć działalności firmy, a tym samym zwiększać osiąganych dochodów. Skarżący zaznaczył również, że posiada zobowiązania leasingowe i kredytowe, z których stara się wywiązywać. Do wniosku skarżący dołączył dokumentację medyczną wskazującą na stan jego zdrowia i podejmowane leczenie. Organ administracji publicznej nie ustosunkował się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności stanowi zatem w świetle powyższej regulacji, odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a. i dotyczy jedynie okoliczności faktycznych o charakterze wyjątkowym. Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, iż zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu lub czynności, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. W ocenie Sądu już sama wysokości nałożonej kary - 5.000 zł uzasadnia przyjęcie, że jej uiszczenie przez skarżącego, stwarza realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w jego majątku. W niniejszej sprawie skarżący uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa trudnych do odwrócenia skutków o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., gdyż będzie miało realny i znaczący wpływ na jego sytuację ekonomiczną. Z okoliczności podanych przez skarżącego we wniosku o wstrzymanie można domniemywać, że ponosi on znaczne wydatki związane z własnym leczeniem. Ponadto stan jego zdrowia ogranicza również możliwość rozwoju prowadzonej przez niego działalności, która ze względu na swoją sezonowość nie przynosi obecnie na tyle znaczących dochodów, by część z nich można było przeznaczyć na uiszczenie nałożonej kary. W ocenie Sądu powyższa okoliczność w dostatecznym stopniu pozwala na przyjęcie, iż wykonanie zaskarżonego postanowienia poprzez egzekucję kwoty pieniężnej w wysokości 5.000 zł rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem pogorszyłoby sytuację osobistą i majątkową skarżącego w znaczny i nieodwracalny sposób. W związku z powyższym, w świetle art. 61 § 3 omawianej ustawy wniosek skarżącego podlegał uwzględnieniu.