III SA/Gl 1001/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Wach, Asesor WSA Krzysztof Targoński (spr.), Protokolant Sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2007r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie obrotu alkoholami – wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oddala skargę. Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...]r., nr [...] powołując się na art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ( tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) w związku z art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) stwierdził, że zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych z dnia [...]r. nr [...], wydane dla lokalu gastronomicznego w B. przy ul. [...], prowadzonego przez E. B.– wygasło z dniem 1 czerwca [...]r.. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że E. B. zgodnie z art. 11¹ ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości (...) zobowiązany był do uiszczenia w terminie do 31 maja [...]r. opłaty (raty) za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. Ponieważ tego nie uczynił, to zgodnie z art. 18 ust. 12 pkt 5 cyt. ustawy należało orzec o wygaśnięciu udzielonego mu zezwolenia. W odwołaniu od tej decyzji E. B. podniósł, że nie dokonał wpłaty z w wyznaczonym terminie z przyczyn niezależnych od niego. Od pracownika Urzędu Miejskiego w B. otrzymał druk na wpłatę drugiej raty, jednak wpisany w nim numer konta bankowego był nieczytelny. Z tego też powodu należną kwotę wpłacił w dniu 1 czerwca [...]r.. Zaskarżoną tu decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. działając na podstawie art. 17, 18 i 21 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 79, poz. 856), art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 11¹ ust. ustawy o wychowaniu (...) nakłada na organ gminy obowiązek pobierania opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Opłata ta jest wnoszona w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku (art. 11¹ ust. 7 cyt. ustawy). Są to terminy ustawowe i nie podlegają przywróceniu. Jedną z przesłanek wygaśnięcia zezwolenia, zgodnie z art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy o wychowaniu (...), jest niedokonanie opłaty w terminie określonym w art. 11¹ ust. 7 tej ustawy. Skoro nastąpiło określone zdarzenie wymienione w powyższym przepisie, to powstaje skutek w postaci wygaśnięcia zezwolenia. Organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja w sprawie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych ma charakter decyzji deklaratoryjnej, co oznacza, iż potwierdza ona jedynie stan prawny wynikający wprost z przepisów prawa i dlatego organ pierwszej instancji oraz drugiej instancji nie mają uprawnień do swobodnego kształtowania jej treści i oceny przyczyn, które uniemożliwiły stronie dochowanie terminu do wniesienia opłaty. Termin do dokonania opłaty za zezwolenie jest terminem materialnym stąd też nawet jego niewielkie uchybienie skutkować musi wydaniem decyzji stwierdzającej wygaśnięcie zezwolenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach E. B. podtrzymał argumentację naprowadzoną w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Zaakcentował, że na blankiecie wpłaty, który otrzymał od pracownika Urzędu Miejskiego numer konta bankowego był nieczytelny, a zatem to ten pracownik ponosi winę za uchybienie terminu do uiszczenia opłaty. Zwrócił także uwagę, że pomimo wygaśnięcia zezwolenia wpłacona w dniu [...]r. opłata nie została mu zwrócona. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, iż w myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Dokonując oceny zaskarżonej decyzji pod tym kątem Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 11¹ ust. 7 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz. U. Nr 147, poz. 1231 ze zm.) opłata za korzystanie z pozwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych wnoszona jest na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego. Niedochowanie terminów określonych w tym przepisie, mocą art. 18 ust. 12 pkt 5 ostatnio powołanej ustawy skutkuje wygaśnięciem zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Natomiast decyzja stwierdzająca, że pozwolenie wygasło ma charakter deklaratoryjny, czyli potwierdzający zaistnienie skutku prawnego następującego z mocy prawa. Okoliczności, których następstwem było niedochowanie ustawowo określonego terminu do wniesienia opłaty (raty), w świetle wyżej przedstawionych regulacji wynikających z ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, pozostają bez wpływu na powstały z mocy prawa skutek w postaci wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że skarżący nie wniósł opłaty – drugiej raty - za korzystanie z udzielonego mu pozwolenia na sprzedaż napojów w terminie do 31 maja [...]r.. To zaś oznacza, że decyzja pierwszoinstancyjna, orzekająca o stwierdzeniu wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, jak i utrzymująca ją w mocy decyzja organu drugiej instancji nie naruszają prawa. Na koniec dodać przyjdzie, że Sąd mając na uwadze powołany na wstępie rozważań art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie mógł się odnieść do podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego niezwrócenia skarżącemu uiszczonej po terminie opłaty za korzystanie z zezwolenia, bowiem rozważania w tym zakresie wykraczałyby poza "granice" rozpatrywanej sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sąd może uwzględnić skargę na decyzję administracyjną i uchylić ją tylko w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się po stronie orzekających organów tego typu naruszeń prawa - oddalił skargę E. B. w trybie art. 151 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.