III SA/Gl 1005/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Apollo Asesor WSA Krzysztof Targoński Protokolant Starszy referent Marta Lewicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2007 r. przy udziale- sprawy ze skargi Z.M. [...] w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie obrotu alkoholami – cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...]r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Decyzją z [...]r. nr [...] Prezydent Miasta B. cofnął Z. M., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą [...] zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, powołując się na art. 18 ust. 10 pkt. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 147, poz. 1231 ze zm.). W uzasadnieniu wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wszczęto z inicjatywy Komendanta Miejskiego Policji w B., który ustalił, że od [...] kwietnia 2003 r. do [...] grudnia 2004 r. funkcjonariusze Policji podejmowali interwencje w lokalu prowadzonym przez stronę, jak również w jego obrębie, a to na skutek zakłócania porządku publicznego przez klientów będących pod wpływem alkoholu. Ponadto organ I instancji ustalił: uruchomienie punktu sprzedaży alkoholu spowodowało zwiększenie interwencji policji w tym rejonie, nie zasługuje na wiarę twierdzenie Z. M., że o każdym zakłóceniu spokoju zawiadamiał policję, ponieważ w dokumentacji policyjnej brak jest takich zapisów. Prezydent Miasta B. stwierdził dalej, że stwierdzone uciążliwości spowodowane uruchomieniem punktu sprzedaży alkoholu prowadzą do wniosku, że przedsiębiorca nie wywiązał się z obowiązku zorganizowania sprzedaży w taki sposób, by klienci nie naruszali przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości (...). Na końcu, organ I instancji wyraził pogląd, iż w sprawie nie uwzględniono korzystnego dla strony orzeczenia wydanego w postępowaniu prowadzonym przez organ inspekcji sanitarnej, a także wyroku sądowego, ponieważ brak jest związku przyczynowego pomiędzy sprzedażą alkoholu, a głośnym odtwarzaniem muzyki. W odwołaniu od tej decyzji Z. M. podniósł, iż o każdym przypadku awantur w lokalu zawiadamiał Policję, prosząc o interwencję. Jeśli zaś chodzi o inne interwencje Policji, to dotyczyły one zachowania się młodzieży na zewnątrz lokalu, tj. osób przypadkowych nie będących klientami. Odwołujący się stwierdził ponadto, że głośne zachowanie się młodzieży, śmiech – nie jest niczym złym. Na końcu, Z. M. wyjaśnił, że obniżył poziom hałasu emitowanego wewnątrz lokalu. Zaskarżoną tu decyzją z [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. powołując się na art. 138 § 1 pkt.1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 18 ust. 10 pkt. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wyrażając przy tym pogląd, że pozwala na to stan faktyczny i prawny ustalony przez Prezydenta Miasta B.. Organ odwoławczy przypomniał, że zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych cofa się w przypadku powtarzającego się, co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy zakłócenia porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. SKO stwierdziło dalej, że w pobliżu lokalu miały miejsce zakłócenia porządku publicznego, co wynika z zestawienia zdarzeń sporządzonego [...] kwietnia 2005 r. przez Komisariat I Policji w B.. Interwencje dotyczyły zachowań grup młodzieży w rejonie lokalu [...], które wchodziły lub wychodziły z tego lokalu w stanie nietrzeźwym. Wskazany dokument, w ocenie organu odwoławczego, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo potwierdzone, a to z mocy art. 76 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie, organ I instancji ustalił związek przyczynowy pomiędzy zakłóceniami porządku publicznego, a faktem sprzedaży napojów alkoholowych w lokalu strony – stwierdził organ odwoławczy. Ponadto z akt sprawy wynika, że jest to jedyny lokal w tym rejonie, w którym prowadzi się sprzedaż alkoholu. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO stwierdziło, że wobec braku odpowiednich zapisów w dokumentacji policyjnej, nie można dać wiary twierdzeniom strony o tym, że to z jej inicjatywy miały miejsce interwencje Policji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Z. M. podniósł, iż decyzja SKO narusza elementarne zasady prawa polskiego, przede wszystkim – zasadę swobodnej oceny dowodów, poprzez przypisanie klientom lokalu [...] zakłócania porządku publicznego. Ustaleń faktycznych w sprawie dokonano na podstawie fałszywych stwierdzeń, że jest to jedyny lokal w tym rejonie, gdzie prowadzi się sprzedaż alkoholu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Według art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola obejmuje - między innymi - orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Według art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c tej ustawy, sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga Z. M. zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 18 ust. 10 pkt. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 147, poz. 1231 ze zm.), zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych organ zezwalający cofa w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Ta regulacja prawna oznacza, że organ zezwalający - w tym wypadku Prezydent Miasta B., winien był ustalić przed cofnięciem zezwolenia (zezwoleń), że dwukrotnie w okresie 6 miesięcy w lokalu [...] lub najbliższej okolicy doszło do zakłócania porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez ten punk sprzedaży, o których to zakłóceniach prowadzący ten punkt sprzedaży – Z. M.i nie powiadomił organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Inaczej mówiąc, organ cofający zezwolenie winien był ustalić przed wydaniem decyzji - na podstawie zebranych przez siebie dowodów - że zaistniały owe dwa wydarzenia uzasadniające wydanie decyzji o cofnięciu zezwolenia (zezwoleń). Ten obowiązek wynika bowiem z art. 77 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, który stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Tymczasem w tej sprawie, powołując się na art. 76 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, organy obu instancji błędnie uznały, że zestawienie zdarzeń sporządzone [...] kwietnia 2005 r. przez Komisariat I Policji w B., stanowi dowód tego, że zaistniały przesłanki określone w art. 18 ust. 10 pkt. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, uzasadniające cofnięcie zezwolenia. Należy wobec tego przypomnieć, że w tym wypadku dowód z dokumentu sporządzonego przez powołany do tego organ państwowy w zakresie jego działania (Policję) stanowi jedynie o tym, że został sporządzony przez organ właściwy i stanowi potwierdzenie tego, że w dokumentacji policyjnej dokonano przedłożonych zapisów. Ten dokument, nie zwalniał jednak organów orzekających w sprawie od dokonania samodzielnych ustaleń faktycznych w zakresie istnienia przesłanek uzasadniających cofnięcie zezwolenia, chociażby poprzez zapoznanie się z aktami poszczególnych spraw . Dokument policyjny był tutaj tylko jednym z dowodów w sprawie, a nie zajęciem stanowiska przez inny organ w trybie art. 106 § 1 i 5 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, które przesądzałoby o sposobie rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, co do istoty. W tym wypadku, Policja nie była bowiem organem administracji współdziałającym z organem samorządu terytorialnego – Prezydentem Miasta. Zaskarżona decyzja SKO, jak również decyzja organu I instancji ze wskazanych powodów nie spełniają wymogów określonych w art. 107 § 1 i 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, ponieważ nie zawierają uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie umożliwiającym kontrolę sądowoadministracyjną. Obowiązkiem organu I instancji było bowiem ustalenie i precyzyjne wskazanie, które to konkretnie dwa wydarzenia były tymi określonymi w ustawie - powtarzającymi się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy, w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy, zakłócającymi porządek publiczny w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadomił organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Mając na uwadze powyższe, wobec naruszenia przepisów postępowania (art. 76 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 107 § 1 i 3 k.p.a.) które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) należało wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach orzeczono w trybie art. 200 tej ustawy ([...] zł - wpis stały od skargi), natomiast o wykonalności zaskarżonej decyzji - w trybie jej art. 152. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy zgodnie z regułami kodeksowymi dokonać ustaleń faktycznych w sprawie, a w zależności od tych ustaleń podjąć merytoryczną decyzję w sprawie.